Poezja którą da sie czytać.

Puk, puk po długiej przerwie

2011-09-30T19:09:00.002+02:00

Bardzo jestem ciekawy czy ze starych znajomych obserwatorów jeszcze ktoś tutaj zagląda. Przyznam szczerze, że trochę brakuje mi okresu gdy szumiało w tym moim blogu intensywne życie. Te burzliwe wpisy, to oczekiwanie na wieczorową porę kiedy zasiadałem do pisania kolejnego posta... Szukanie nowych tematów, rozważania, dyskusje, spory... to było coś... Niestety większość znajomych i czytaczy wykruszyła się... odeszła... zamilkła... Wprawdzie piszę nowy temat w innym blogu, ale nie zaskarbił on sobie żywiołowej poczytności tak jak "Poezja, którą da się czytać", jakoś dziwnie szybko zainteresowanie nim spadło niemal do kilku procent... No cóż widać nowy temat jest mniej porywający, niewygodny i skrzętnie skrywany choć wszystkim znajomy i bardzo swojski... Pozdrawiam tych, którzy tu jeszcze zaglądają, a i tych nowych, którzy w skrytości może tu wchodzą...
B.C.

Środa 20 październik 2010

2010-10-20T13:02:00.003+02:00

Gdzie Oni są?

Pogubili się znajomi…
W cień odeszli przyjaciele,
Każdy jeden deklarował,
W codzienności i w niedzielę.

Bycie obok w każdym czasie,
W ciężkiej chwili, wspomaganie.
Trwanie w zdrowiu i chorobie,
Także w smutku pocieszanie…

Gdzie są Wasze zapewnienia,
Gdzie wyznania o przyjaźni?
Wszakże słowo bez pokrycia…
Zawsze honor ludzki błaźni.

Bogdan Chmielewski
Warszawa dnia 20.10.2010

Dzień 464

2010-06-07T20:48:00.003+02:00

Zbliża się wieczór, a wraz z nim godzina 21:10. Po kilku dniach względnego spokoju... to znaczy mam na myśli przemijanie zagrożenia powodziowego, media ponownie faszerują nas zagrożeniem powodziowym... czyli tak zwaną drugą falą powodziową. Z ciekawości co dzień chodzę nad Wisłę, obserwuję i porównuje jej poziom z tym czym częstują nas tendencyjne media. Tak jakby oceniam czy informacja o stanie rzeki jest prawdą, czy po prostu informacją podawaną zdecydowanie na wyrost. Za każdym razem fotografuję rzekę, jej rozlewiska i jej podniesiony stan lustra wody. Mam już kilkadziesiąt fotografii i jest to świetny materiał dokumentujący dokładnie ten okres... a zwłaszcza jest to materiał porównawczy do poprzednich okresów zagrożenia powodziowego i rzetelności informacji płynącej z mediów publicznych. Godzinę temu wróciłem znad rzeki i stwierdziłem, że poziom lustra wody jest znacznie podniesiony, ale nie sądzę by mieszkańcom prawobrzeżnej Warszawy groziła powódź. Do stanu zagrożenia sprzed dwóch tygodni, na moje oko brakuje ponad metr wysokości. Poprzednio ułożone wały z worków z piaskiem nie zostały usunięte, a więc leżą na swoim miejscu i spełniają role dodatkowej ochrony przed zalaniem. Jutro pójdę znowu nad rwącą i groźną rzekę i porównam dane... A teraz jeszcze w kilku słowach odniosę się do mojej książki. Tak więc chcę powiedzieć, że zamieściłem informację o możliwości jej kupna w opisie... to znaczy tuż pod moją fotografią. Taka dodatkowa informacja była konieczna z uwagi na przesuwanie się postów w dół. Ta prawidłowość spowoduje, że po kilku kolejnych wpisach post pokazujący książkę zniknie zepchnięty nowymi wpisami. Teraz, może nie tak obrazowo ale będzie można przeczytać gdzie ją znaleźć i jak kupić... Chcę jeszcze powiedzieć, że nowa książka cieszy się sporym zainteresowaniem czytaczy, co daje mi nadzieję na szybki zwrot zainwestowanych w nią pieniędzy. To z kolei pozwoli mi wydawać kolejne, przygotowane już do druku pozycję... Dziękuje wszystkim czytaczom i osobom pragnącym nabyć ten ładnie i przejrzyście przygotowany i złożony w książkę skład z wierszy i ciekawej prozy... Dobranoc.

Książka do nabycia

2010-06-02T22:56:00.002+02:00

Dzień 459

2010-06-02T20:57:00.004+02:00

Jest w tej chwili godzina 22:10. Za oknem szaleje istna nawałnica... niebo jest barwy czarno sinej i leje się z nisko wiszących chmur, rzeka gęstego deszczu. Błyskawice rozdzierają ciemne niebo, a pioruny raz po raz głośnym hukiem rażą strachem wszystko co fruwa i chodzi po świecie. Jest już czerwiec, a ładnej, ciepłej i słonecznej pogody nie uświadczysz choćby na lekarstwo. Wygląda na to, że srogie i długie zimy zwiastują kiepskie i deszczowe pory roku następujące zaraz po niej. W takiej to mniej więcej scenerii wczoraj... czyli dnia 01.06.2010r. odebrałem z drukarni gotową książkę. Zatytułowałem ją: "Podaj mi dłoń" Jest to pierwsza część historii opisanej w moim blogu. Zawiera 237 stron, sporą ilość moich wierszy i prozy opisującej dzień po dniu okres od stycznia do listopada 2009 roku. W przygotowaniu do druku są kolejne i myślę, że w najbliższych dniach trafią do druku, a stamtąd za kilka tygodni trafią do moich rąk jako gotowe książki. Postaram się umieścić okładkę pierwszej książki na blogu... ale nie wiem czy mi się to uda... Jeśli nie to na życzenie osoby zainteresowanej pośle fotkę okładki na wskazany adres poczty elektronicznej. Chciałbym aby moi czytacze mogli zobaczyć jak wygląda gotowy produkt książkowy. Informuję, że książkę można u mnie nabyć po przystępnej cenie. Zainteresowanych kupnem czytaczy proszę o informacje na podany w blogu adres poczty internetowej. Dobranoc

Dzień 454

2010-05-28T18:52:00.002+02:00

Zbliża się godzina 18: 33… a więc zaczynam pisać posta. Powódź powoli zbliża się do końca. Rzeka Wisła w Warszawie na dzisiejszych oględzinach wypadła całkiem spokojnie… ale jeszcze jej stan jest znacznie podwyższony. Wszędzie widać skutki jej podniesionego stanu sprzed kilku dni. Wzdłuż ulicznych chodników naprędce budowane wały z worków napełnionych piaskiem… straszą przechodniów i przypominają o niedawnym niebezpieczeństwie. Oglądałem te obwarowania, czy raczej budowle i zastanawiałem się nad ich przeznaczeniem… oczywiście po przeminięciu fali powodziowej… i oczywiście kosztach usuwania skutków akcji przeciwpowodziowej. Zastanawiałem się jak długo będą te ułożone ludzką ręką, przyuliczne węże z worków straszyły nas swoim nieestetycznym widokiem… A może nie warto się tym przejmować … i lepiej zawczasu przyzwyczaić do widoku tych leżących worków, bo przecież gdyby się tak stało, ze żaden z Polaków… szczególnie tych od zarządu funduszami na ochronę środowiska i na bezpieczeństwo narodowe nie wyciągnął żadnych pozytywnych wniosków, to takie worki z piaskiem mogą być przydatne w przypadku powodzi jesiennej, albo kolejnej wiosennej…!!! Albo jakiejkolwiek powodzi spowodowanej obfitymi i długo trwającymi opadami deszczu. Sama korzyść z tych brzydkich węży, wijących się wzdłuż naszych ulic… bo nie daj Boże gdyby nadeszła kolejna powódź, miasto zaoszczędziłoby na wydatkach przy budowie kolejnych wałów z worków wypełnionych piaskiem. My Polacy mamy wprawę w wydawaniu i szastaniu nie swoich pieniędzy… Słyniemy z bylejakości i krótkowzroczności… a tak naprawdę wcale się nie martwimy co będzie jutro, co będzie gdy kolejny raz nasze miasta zaleje wielka woda, co zostawimy w spadku następnym pokoleniom, czy wytniemy w pień piękne lasy… Nie zależy nam na ładzie, czystości, porządku i solidności… bo tak naprawdę nie chcemy solidności… Nie chcemy nic dawać z siebie tylko wolimy brać… no i ciągle liczymy na wspaniałomyślność Boga… Dobranoc.

Dzień 448/449/450

2010-05-24T21:12:00.002+02:00

Jakby na to nie patrzeć, dochodzi już godzina 21: 00. Mija kolejny dzień powodzi. Powodzi wielkiej, strasznej, destrukcyjnej i kosztownej. Poprzez media napływają lawinowo wiadomości z różnych części kraju. A to ze Stolicy, a to z Wrocławia, a to z Krakowa, Sandomierza , Torunia i niemal wszystkich miast, miasteczek i wsi leżących w pasie wylewających nadmiar wody rzek . Bez wyjątku wszystkie media faszerują nas panicznym i paraliżującym strachem. Straszy się nawet tych, którzy są poza zasięgiem powodzi, albo mieszkają w takich miejscach, które są dobrze zabezpieczone. Zastanawiałem się dlaczego fala powodziowa jest tak duża i długa. Z doświadczenia poprzednich powodzi wnioskuję, że to zjawisko jest nienaturalne. W 1997 roku poziom wody był wyższy, a mimo to przeszedł bardzo szybko… bodaj w ciągu 48 godzin… ale zastrzegam się, że mogę się mylić. Z mojego punktu widzenia taki długofalowy poziom wód może być spowodowany permanentnymi i rzęsistymi opadami deszczu, a takich przecież nie ma, albo… albo z woli człowieka odpowiedzialnego za wysoki poziom wód w zbiornikach retencyjnych. Zakładając, że każdy zbiornik ma swoją ograniczoną przepustowość to na skutek szybkiego przyboru wód zapełnią się dość prędko. Jeśli załoga tamy na skutek bagatelizowania, albo co gorsza niedbalstwa w porę nie dostrzeże zagrożenia, to będzie katastrofa. Wtedy dokonają niby kontrolowanego spustu wody z przepełniającego się zbiornika. Woda wielką falą spłynie do i tak już przepełnionych rzek... owocem takiego działania będzie powódź na skutek przerwania nieremontowanych całymi latami wałów przeciwpowodziowych. Jeśli spust wody jest kilkudniowy to i fala powodziowa będzie szła dość długo… kilka dni… może tygodni…? A to z kolei rodzi ryzyko przemoczenia wałów i przerwania ich tam gdzie są słabsze, starsze, mniejsze lub wykonane gorszą techniką i gorszym materiałem . Czy stać nas na takie niedbalstwo, ryzyko i koszty. Nieudolność niektórych osób z zarządów miast i wyżej, jest porażająca. Kiedy wreszcie zażądamy odpowiedzialności za nieodpowiedzialne decyzje. Jak długo nie będziemy pociągać do odpowiedzialności karnej i finansowej osób siedzących na decyzyjnych stanowiskach, tak długo będą pchać się nieodpowiedzialni ludzie na ciepłe i dobrze płatne posadki. Potem żeby wykazać się pracą podejmują właśnie takie nieodpowiedzialne i czasem debilne decyzje. Kilka dni temu usłyszałem z ust pewnej Pani w takim mniej więcej stylu, takie oto pouczające słowa: „Musimy obserwować zwierzęta, one wcześniej wyczuwają zagrożenie i uciekają z zagrożonego miejsca… jeśli zobaczymy taką migrację, nie czekajmy tylko uciekajmy razem z nimi”. Może niech ta pani tych mądrości uczy własne dzieci… albo sama razem z nimi ucieka, bo oprócz domatorów kotów i psów… innych zwierząt nie widzę. Kiedyś węglarze mieli konie, ale te mają zakaz wstępu do miasta… no oprócz tych nielicznych dorożkarskich… Dobranoc.

dzień 445/446/447

2010-05-21T23:28:00.003+02:00

Trochę się zagadałem, a efekt tego gadania przełożył się na późną porę, tak więc jest już godzina 23:40. Mija kolejny dzień tygodnia pod wpływem powodzi. Dzisiaj do Warszawy doszła kulminacyjna fala powodziowa. Setki ludzi wylegało na mosty, wały i przybrzeżne tereny Wisły, aby obserwować poziom wody i skalę zagrożenia powodziowego. Niemal co drugi człowiek był wyposażony w aparat fotograficzny i pstrykał naszej staruszce Wiśle fotki. Wykonano tyle zdjęć fotograficznych, że jest to chyba najbardziej udokumentowany moment w historii istnienia tej rzeki. Ekipy wojska, różnych służb i ludności cywilnej tak jakby zjednoczyły się pod wpływem narastającego zagrożenia. Solidarnie napełniano worki piaskiem i układano bez zapłaty długie węże wałów przeciwpowodziowych. Praca szła jak z płatka i nikt nikogo poganiać i zachęcać nie musiał. Jaka szkoda, że dopiero wielkie zagrożenie potrafi wywołać w ludziach poczucie solidarności, wsparcia i chęć niesienia pomocy innym zagrożonym tragizmem i niebezpieczeństwem ludzi. Przy tym użyto sprzętu ciężkiego, ogromnych ciężarówek, helikopterów, łodzi motorowych i amfibii do wyławiania odciętych od świata powodzian. Koszt takiej wielodniowej akcji jest ogromny... a pieniądze z tymczasowo ułożonych wałów z worków z piaskiem, wypalonej benzyny, oleju napędowego i pracy wielu ludzi są wyrzucone w błoto. Dlaczego nie jesteśmy tacy chętni do działań na rzecz budowy własnego i Narodowego bezpieczeństwa? Trudno mi pojąć fakt, że nie lubimy zapobiegać nieszczęściu kiedy jeszcze go nie ma, kiedy jeszcze nikogo nie dosięgło tylko czekamy na tego solidnego kopa w zadek!!!??? Czy my jako społeczeństwo nigdy nie nauczymy się wyciągać logicznych wniosków z nieszczęść jakie cyklicznie nas nawiedzają... zwłaszcza, że nawiedzają nas tylko z własnej głupoty, niedbalstwa, niechlujstwa, lenistwa i braku poszanowania świata Natury... A swoją drogą bardzo jestem ciekawy czego nauczy nas obecna sytuacja z rodziny kataklizmów...!? Dobranoc.

Dzień 442/443/444

2010-05-18T21:13:00.003+02:00

Jeszcze nie jest tak bardzo późno... to znaczy jest dopiero godzina 21:25. Praktycznie od kilku tygodni (z małymi przerwami) pada deszcz non stop. W tej chwili mówi się o katastroficznych skutkach tych opadów niemal na każdym programie telewizyjnym. Na południu kraju obfite opady spowodowały przepełnienie zbiorników retencyjnych i o lokalnych powodziach. Kraków jest zagrożony i grozi mu zalanie... a to jeszcze nie kulminacja wezbranych wód. Cała szczytowa fala jeszcze nie nadeszła, a już się porównuje i mówi o wielkiej powodzi z 1997 roku. Pamiętam jak wtedy z lękiem chodziłem nad Wisłę oglądać jak wysoko już wezbrały jej wody. Dzisiaj też byłem na nią popatrzeć... Wydaje się być lekko wezbrana, ale cicha... spokojna... jakby uśpiona. Ludzie mimo szeroko płynących informacji o zagrożeniu powodziowym też śpią. Nikt nie robi żadnych przygotowań do ochrony własnego mienia mimo, że mają knajpy, warsztaty, ośrodki wodne i sklepy w bezpośredniej strefie zagrożonej zalaniem. Dlaczego lekceważą konkretne zagrożenie...? Nie zależy im na własnym bezpieczeństwie i mieniu... wypracowywanym nieraz całymi latami...? Zaiste zadziwiająca to postawa. A może liczą na Boga, który ich ochroni. A może na to, że Wisła przed miastem zakręci i popłynie pustymi polami...? Gdy doświadczą już skutków zalania, Polskim zwyczajem zaczną narzekać i obwiniać wszystko i wszystkich tylko nie własną lekkomyślną postawę i niepojętą głupotę. Ale najgorsze z tego jest to, że ludzie z takich zdarzeń nigdy nie wyciągają pozytywnych wniosków...! Aż mi się wierzyć nie chcę, że takie są istoty ludzkie...! Dobranoc.

Dzień 439/440/441

2010-05-15T23:56:00.002+02:00

Jest już dość późna pora nocna... czyli godzina 0:30. Dzisiaj tak jakby w nawiązaniu do posta o zaśmiecaniu środowiska i bezmyślności ludzi, którzy to permanentnie robią. Obok mojej kamienicy stoi... rośnie wielkie drzewo. Jest stare i dość mocno sfatygowane zębem czasu. Z uwagi na wiek jest objęte ochroną Konserwatora Przyrody i ma status Pomnika Przyrody. W obwodzie pnia bardzo potężne... ale wydrążone przez próchnicę. Pusty środek jest zabezpieczony środkiem przeciw-próchniczym, a konary spięte linami aby wiatr i ciężar własny nie rozjechał (rozłamał)ich na boki. Wokół niego jest utworzona strefa ochronnej zieleni na której nie wolno nic sadzić ani budować. Jednak co dla jednych jest obiektem szacunku i ochrony, dla innych nic nie znaczy. Tak więc tuż przy tym Pomniku Przyrody, na trawniku parkują samochody ludzi, którzy zajmują się remontem drogi asfaltowej. Większość tych wandali jest spoza Warszawy. Ich auta służą im za szatnię, składy narzędzi, pomieszczenie socjalne, a czasem i sypialnię. Nic by w tym nie było złego gdyby zachowywali się kulturalnie i z poszanowaniem dóbr przyrody i pracy innego człowieka. Tak więc bezceremonialnie przez okna aut wyrzucają wszystko co jest im już zbędne. Są to butelki po wodzie, puszki po piwie, przeczytane gazety i wszelkiego rodzaju odpady po produktach spożywczych. Natomiast wielka dziupla w chronionym prawnie drzewie, służy im za śmietnik i toaletę. Przykro mi to powiedzieć, ale powołana do pilnowania porządku miejskiego Straż Miejska nie reaguje na prośby o interwencję i zabezpieczenie, trawnika i chronionego drzewa. W takim razie pytam: Do czego jest powołana Straż Miejska skoro nie chce dbać o porządek, czystość i estetykę miasta??? Ja nie chcę oddawać swoich podatków na pseudo instytucję powołaną tak na prawdę do nie wiadomo jakich celów...! A Wy??? Dobranoc.

Dzień 436/437/438

2010-05-12T19:56:00.000+02:00

Kolejny dzień minął pod znakiem codziennych problemów… ale i zmiennej pogody. Jest już godzina 19:30. Kilka dni temu telewizja wyemitowała program o dwóch starszych kobietach, które urosły w oku kamery TV do rangi bohaterek Narodowo – Społecznych. Nie oglądałem programu od początku, ale na moje oko kobiety wyglądały na około 70 –cio letnie babcie. Tak więc wsłuchałem się dokładnie w słowa komentatora i tychże babć bo chciałem wiedzieć o co w tym programie chodzi. A więc sprawa miała się mniej więcej tak: Jedna z tych babć dostała emeryturę i idąc po swoim osiedlu padła ofiarą złodzieja, który bez sumienia i skrupułów wyrwał jej torebkę z całą zawartością i emeryturą. Poszkodowana udała się na Policję w celu zgłoszenia kradzieży. A nasza dzielna i operatywna Policja miast natychmiast wszcząć działania operacyjne polegające na ustaleniu i schwytaniu osoby złodzieja, siedziała sobie bezczynnie i po kilku tygodniach nierobienia niczego w tej sprawie, umorzyła dochodzenie z uwagi na nieujęcie sprawcy przestępstwa. A jak miała go ująć jeśli nic w tym kierunku nie robiła…! Mogę powiedzieć coś na ten temat ponieważ, jak zapewne pamiętacie w ubiegłym roku sam padłem ofiarą włamania do mojego mieszkania… i po miesiącu doznałem szoku na widok listu z Policji w którym ni z tego, ni z owego powiadomili mnie o umorzeniu sprawy na skutek nieujęcia sprawcy przestępstwa. Byłem wtedy tak wściekły, że chciałem pojechać do komisariatu i wygarnąć im co myślę o takich metodach śledczych. Na szczęście szybko ochłonąłem i w ten sposób oszczędziłem sobie kłopotów. Ale do rzeczy, bo troszkę odbiegłem od zasadniczego tematu. Otóż poszkodowana babcia miała to co ma porządny mężczyzna na swoim miejscu i rozpoczęła śledztwo na własną rękę. Była w tej dobrej sytuacji, że widziała złodzieja i zapamiętała jego twarz. Tak więc zaczęła chodzić po osiedlu i wypytywać ludzi o tak wyglądającego człowieka . Po niedługim czasie natknęła się na niego i udała, że go nie zna. Ten upewniwszy się tym sposobem, że babcia go nie kojarzy z przestępstwem, na szczęście zaczął zachowywać się nierozważnie i doprowadził babcię do miejsca w którym mieszkał. W czasie gdy złodziej przebywał w mieszkaniu, babcia zatelefonowała po wsparcie w osobie swojej siostry i przed jego mieszkaniem - razem zasadziły się na niego. Niczego niespodziewający się złodziej wyszedł z domu i zbaraniał ze zdziwienia. Oto Siostra poszkodowanej schwyciła złodziejaszka za gardło tak mocno, że temu brakło tchu i bez „walki” się poddał… a był to trochę ponad 40 – to letni mężczyzna. Babcie wezwały Policję i ta raczyła przyjechać i zaaresztować sprawcę kradzieży emerytury. Ciekawy jestem jak czuli się w tym czasie „dzielni” policjanci, zwłaszcza gdy się dowiedzieli o operatywności 70 –cio letnich babć… Ale nie to było najdziwniejsze w całej sprawie. Policja miast babcie zatrudnić przynajmniej na pól etatu w swojej formacji, obsztorcowała babcie za lekkomyślność i brak rozwagi. Miały babcie wielkie szczęście, że je nie zaaresztowali za samosąd i napaść na biednego złodzieja… Zastanawiam się do tej pory nad celowością utrzymywania z podatków tak mało operatywnych policjantów. Czy nie lepiej pieniędzmi z pensji tychże policjantów wspierać krewkie i odważne babcie, które nie dość, że łapią złodziei… klepią biedę na nędznych emeryturach, to jeszcze w nagrodę doświadczają przykrości bo powołana do walki z przestępczością formacja bronić ich nie chce… i nie potrafi… Skandal i wstyd do potęgi entej… Dobranoc

Dzień 433/434/435

2010-05-09T22:50:00.004+02:00

I oto niedziela ma się już ku końcowi. W tej chwili dobiega godzina 23:05. Pogoda nie była najgorsza. Przebijało słońce, a deszcz jakoś mnie ominął. Byłem poza domem i mimo rodzinnych zobowiązań do siedzenia przy stole, udało mi się również zrobić serię dobrych zdjęć, które jak już wiecie będę wykorzystywał do okładek swoich książek. Na spacerku poobiednim, który odbywał się po okolicznych lasach szybko zorientowałem się, że jest w nich wiele ciekawych miejsc i rzeczy do fotografowania. Dzisiaj już mi się nie chce, ale jutro zajmę się segregowaniem i przerzucaniem ich do folderów o takiej tematyce. W lesie wiosna już w pełni. Pełno kwitnących fiołków, konwalii i niezapominajek, a także obsypanych kwieciem drzew takich jak sosny, jarzębiny, czeremchy i wiele innych. Okazało się, że te leśne rośliny kwitną i pachną nieco inaczej niż w parkach miejskich. Kwiaty mają dłuższe łodyżki i okazalsze kwiaty. Zapach o wiele intensywniejszy niż w mieście. W czasie powrotu natknąłem się na pole obsiane rzepakiem. Żółć tego łanu przerastała wyobrażenie wzrokowe mieszczucha. Wszedłem w ten żółty dywan i nawąchać się nie mogłem. Nie miałem pojęcia, że kwitnący rzepak tak ładnie pachnie... Ale jest i druga strona tego pięknego medalu. Otóż człowiek ma w głębokim "poważaniu" całą przyrodę, a w niej lasy, kwiaty, łąki, drzewa i łany rzepaku. Bezceremonialnie zaśmieca i niszczy tą piękną żywicielkę nie tylko ludzi. Wszędzie porzucone butelki, słoiki, opony, stare telewizory, kanapy, a nawet w przydrożnych rowach wielkie plastikowe wiadra po farbach olejnych. Jednym słowem - zgroza...! Dlaczego nikt nie pomyślał o stworzeniu specjalnej Policji środowiskowej, która zajmowałaby się ściganiem kretyńskich "ludzi" zaśmiecających to piękno i dobrobyt Narodowy. Powinni karać mandatami od 1000 do 100 tysięcy złotych. Takiego ohydnego śmieciarza powinno przymuszać się pod groźbą wielu lat więzienia do pracy przy rekultywacji i oczyszczaniu zaśmieconych i zdewastowanych lasów, parków, łąk i przydrożnych rowów. A może już czas na to by oficjalnie potępiać i piętnować takich ludzi. Może już pora by każdy kto zauważy taki moment zaśmiecania wyrażał publicznie swój sprzeciw i bezpośrednio zwracał uwagę takim wandalom środowiska...! Ja w pełni potępiam tych ludzi i ich niszczycielskie wyczyny. Zgłaszam oficjalny protest przeciw niszczeniu mojego środowiska i domagam się od władz podjęcia konkretnych kroków, które spowodują, że takich ludzi będzie się traktować jak zwykłych przestępców... i mam nadzieje, że nie pozostanę z moim protestem sam!!! Mam nadzieję, że usłyszę Wasze głosy jeszcze głośniejsze niż mój...! Dobranoc

Dzień 430/431/432

2010-05-06T21:45:00.003+02:00

Za oknem jest już całkiem ciemno... dochodzi godzina 21:56. Od kilku dni pogoda nie dopisuje ciepłem ani słoneczkiem. Jest pochmurno, deszczowo, wietrznie i zimno. Mnie osobiście taka pogoda nastraja melancholijnie, poważnie i smutno. Jestem obolały... odzywają się we mnie różne dolegliwości, których nie odczuwam przy dobrej i słonecznej pogodzie. Jestem skłonny do zamykania się w sobie, do przemyśleń i wspomnień natury trudnej. W takim czasie raczej trudno jest mi wykrzesać z siebie radość i dobre samopoczucie. Podczas takiego stanu, najchętniej zamknąłbym się w swoim pokoju - pracowni i spędził w nim na głębokich przemyśleniach kilka dni... Jednak nie mogę tego zrobić bo mam sklep w którym spędzam osiem godzin dziennie. Przychodzą różni i w różnych nastrojach klienci... i muszę szczególnie panować nad swoimi emocjami, by broń Boże nie być niemiłym i nieuprzejmym... Mimo swojej, powiedzmy niedyspozycji... wiem, że oni też się kiepsko czują... i że do spięcia jest bardzo blisko. Jeśli ktoś mnie drażni natrętnymi pytaniami, staram się nie rozmawiać i unikam odpowiedzi na często głupie pytania. Czyli przybrałem postawę na przeczekanie... i myślę, że to dobra metoda. Ponieważ już dawno nie prezentowałem wierszy, teraz przedstawię najnowszy z powstałych wierszy... jest raczej głębokiej treści i myślę, że trudny w zrozumieniu... tak jakby stosowny do aury i mojego nastroju... Oto on:

Wieczna tułaczka

Widziałem w śnie ogromną rzekę,
Która nigdy nie wpływa do morza.
Mam w sobie myśli nieokiełznane,
Które zawsze biegną w przestworza.

Szukałem lśniącej gwiazdy – bez blasku,
Studziłem duszę w morzu bez wody…
Krążyłem w bezkresie ludzkich uczuć,
Tęskniłem nocą… i w dni bez pogody.

Trzymałem w dłoni serce bez rytmu
Pełne nadziei zranionej dziewczyny.
Wołałem ją cicho przez mgłę perłową,
Ale wracało tylko echo z obcej krainy.

Pragnąłem ukoić smutek i łzy ciche…
Powierzyć komuś myśli brzemienne.
Chciałem je oddać pod czułą opiekę
I zakończyć poszukiwania codzienne.

Wszędzie drżenie… strach głuchy, pusty,
Wieczny chłód… błądzenie w bezkresie
I jeszcze strasznie natrętne pytanie…
Kiedy kres podróży los mi przyniesie…?

Bogdan Chmielewski
Warszawa dnia 28.04.2010 r.

Dzień 427/428/429

2010-05-03T10:35:00.005+02:00

Dzisiaj jest już ostatni dzień majówki. Godzina (jak na mnie) bardzo młoda to znaczy 10:49. Jestem poza Warszawą. Dokładnie 120 kilometrów na południe. Pogoda może nie jest najpiekniejsza, ale spoza chmur co jakiś czas przebija słoneczko i spływa ciepełkiem na naszą ziemię. Jednak nie pogoda jest najważniejsza. Najważniejszy jest klimat w jakim się znalazłem. Wszędzie wiosna. Drzewa obsypane kwieciem. Trawy wysoko wybujałe kuszą intensywną zielenią... niejako namawiają aby rzucić się i zanurzyć całym ciałem w jej falujace pod wpływem lekkiego wiatru dywany. Bijące zewsząd zapachy przepełniają niesamowitymi wonnościami zmysłowymi. I ptaki... wszędzie się uwijają, przywołują i kuszą wzajemnie do zawiązywania związków z których urodzą sie piskęta.
W miejscowości w której jestem (z okazji majówki) strażacy pożarni zorganizowali zabawę na wolnym powietrzu. Całoś miejsca zabawy, otoczona jest lasem sosnowym co sprawia wspaniały klimat tego miejsca. Z daleka widać różnokolorowe, mrugające światła dyskoteki. Muzyka w stylu Diskopolo niesie się szerokim echem rytmicznego głosu bębna. Łup,łup,łup... Wzdłóż jezdni, na całej długości jednej i drugiej strony, parkują samochody osobowe. Zjechała gromadnie niemal cała okoliczna młodzież, ale i nie tylko młodzież. Aż trudno uwierzyć w taką ilość ludzi w tym miejscu. Wokół sceny jest wydzielony niewielki placyk. Jest to mniej więcej placyk 20x20 metrów. Żeby tam wejść trzeba wykupić bilet wstępu. Na początku proporcje tańczących do obserwujących rozkładały się mniej wietcej tak: Na "parkiecie" tańczy kilka par, a poza wydzielonym terenem do tńca znajdują się dosłownie tłumy ludzi. Oprócz tych kilku par nikt nie tańczy. Tłum stoi i patrzy... szuka w alkoholu odwagi i luzu. Opróżnione puszki i butelki ląduja w krzakach, na trawie i pod stopami pijących. Młode wydekoltowane z każdej strony ciała dzierlatki, dowcipkując biegają w tłumie odważnie. O dziwo nikt ich nie zaczepia. Z czasem w tłum wchodzi odwaga i animusz. Na parkiecie robi sie gęsto. Widzę podskakujace jak spławiki na wodzie, stłoczone głowy młodych ludzi. Światła na tęczowo oświetlają tańczące pary. Za płotem zgromadzone tłumy nie tańczą... Pytam sam siebie: dlaczego nie tańczą? Przeczież po to tu przybyli. Dlaczego stoją niemal nieruchomo i raczą się olbrzymimi porcjami piwa. Czy nam - ludziom do dobrej zabawy potrzebny jest stymulator w postaci alkoholu? Czy bez piwa młodzież nie potrafi się bawić? Jakieś to smutne i nienaturalne... Na szczęście widywałem i widuję ludzi którzy świetnie się bawią bez stymulatorów zabawy. Myślę, że wszystko jest dla ludzi... i piwo i wino i gorzałka... Widz polega na tym by to nie alkohol dawał nam poczucie siły, odwagi i ekspresji. Uważam, że to z serca powinnny wypływać te cech i chęci do wspaniałej zabawy. Wtedy jest naturalnie, miło i bez lęku czy ktoś nie zachowa się poniżej ludzkiej godności i etyki... Bawmy sie zatem... ale z rozwagą i kulturą jak przystało na człowieka...

Dzień 425/426

2010-04-30T20:35:00.002+02:00

Dzisiaj tak ni stąd ni zowąd wszedł mi do głowy mój, że tak powiem daleki sąsiad... mieszka dwie ulice dalej...jednak zanim przejdę do dalszej części posta powiem która jest godzina... a więc jest już godzina 20:48. Rzadko się spotykamy i jeszcze rzadziej rozmawiamy, ale bardo lubię tego starszego Pana. Bardzo dobrze odbieram go energetycznie. Swojego czasu kupił ode mnie tomik poezji i od tamtej pory coraz częściej zaglądał do mojego sklepu. Nawiązała się między nami nić sympatii. Pamiętam... kila miesięcy temu powiedział mi, że jego żona bardzo choruje. Od tamtej pory nie widziałem go aż do dzisiaj. Dzisiaj idąc do domu spotkałem go na ulicy... Ucieszył się moim widokiem, ale był bardzo smutny. Już w pierwszych słowach poinformował mnie o śmierci swojej żony i o smutku jaki go przepełnia. Ze łzami w oczach powiedział, że jest mu bardzo ciężko i że byli razem z żoną 51 lat...! Pocieszałem go jak tylko mogłem i po chwili pożegnałem ciepło. Idąc do domu sam o mało się nie rozpłakałem. Po kilku krokach naszła mnie refleksja nad kruchością życia. Zazwyczaj jesteśmy, cieszymy się sobą, przeżywamy wzloty i upadki. Mamy lepsze dni i gorsze... i nigdy nie zastanawiamy się nad odejściem partnera(ki). Nawet nam to przez myśl nie przechodzi. Dopiero w obliczu śmierci widzimy ile ten ktoś dla nas znaczył. Jakim był ważnym ogniwem we wspólnym życiu. W takim razie dlaczego się tak poniewieramy... nie szanujemy w rodzinach i w znajomościach. Dlaczego trudno nam zrozumieć innego człowieka. Dlaczego nie doceniamy tego co mamy...? Dlatego, że jesteśmy egoistami, samolubami o materialnym widzeniu świata? A może potrafimy doceniać dobro innych ludzi dopiero po ich odejściu na tamten świat...? A może nadszedł już czas na zmianę swojej postawy do innych ludzi. Mówię Wam... warto to zrobić - choćby i na starość. Dobranoc.

Dzień 423/424

2010-04-28T19:26:00.003+02:00

Powoli mija wtorek 28.04.2010. Jest godzina 19:40. A więc zaczynam pisać posta. Przed chwilą zobaczyłem w telewizji zawodowego kierowcę karetki pogotowia ratunkowego, który jadąc prywatnym samochodem osobowym, najdziksze wyczyniał swawole. Łamiąc wszelkie zasady i przepisy o ruchu drogowym, jechał po trawniku, pod prąd, przejeżdżał skrzyżowania na czerwonym świetle, stwarzał zagrożenie dla pieszych i własnego dziecka, które wiózł na tylnym siedzeniu auta. Jak to możliwe, żeby człowiek o zdrowych zmysłach, na co dzień ratujący życie poważnie i ciężko chorym, a także ofiarom wypadków drogowych sam jechał jak szaleniec. Sam stwarzał sytuacje zagrażające życiu i bezpieczeństwu użytkowników dróg publicznych. Aż skóra cierpnie i włos staje na głowie kiedy widzimy takie karygodne wyczyny ludzi żyjących wśród nas. Tak nieodpowiedzialnych ludzi powinno uznawać się za nienadających się do życia w społeczeństwie i z cała surowością prawa karać bezwzględnie ostro. Takiego kogoś powinno pozbawiać się dożywotnio prawa jazdy i konfiskować samochód na rzecz instytucji chroniącej życie ludzkie na drogach publicznych. Jak długo będziemy tolerować ludzi, którzy w sposób świadomy narażają życie spokojnych obywateli naszego kraju...? Jak długo będziemy udawać, że nie widzimy i jak długo jeszcze będziemy tolerować poczynania i wyczyny wandali, łobuzów, bandziorów i wszelkiego rodzaju naćpanych agresorów. Metoda na przeczekanie nie jest najlepszym rozwiązaniem. Z czasem będzie godzić w nas samych. Ciekawy jestem co powiedzą ci udający, że nic nie widza gdy taki ktoś rozjedzie ich dziecko, żonę, męża czy rodzica? Czy trzeba aż takiego wstrząsu byśmy zaczęli reagować na takie akty...? Czy potrzeba jeszcze więcej ofiar żebyśmy zaczęli jawnie protestować i zwalczać czyny które godzą w nasze rodziny i bliskich!!!??? A może zabierzemy się za swoje... nasze bezpieczeństwo już jutro...? Mówię Wam... nie warto jest czekać aż zginie ktoś z naszych bliskich... bilans strat będzie zbyt wielki i nieodwracalny... Dobranoc.

Dzień 421/422

2010-04-26T18:50:00.002+02:00

Za oknem jeszcze całkiem widno i ciepło... ale nie dajmy się zwieść pozorom... bo już dochodzi godzina 19:10. W moim odczuciu dzisiejszy dzień był najcieplejszym dniem na starcie panującej wiosny. Wczoraj po raz pierwszy w tym roku byłem w plenerze. Na świeżym powietrzu szukałem natchnienia i ciekawych widoków do fotografowania, oraz wykorzystania w moich książkach. Głównie myślałem o okładkach do przygotowywane do wydania pozycje. W przygotowaniu jest kilka książek... a nie mogą to być takie tam zwykłe plenerowe zdjęcia, tylko zgodne z moim wcześniejszym zamysłem i projektem tematy. Wiosnę już bardzo wyraźnie widać i czuć. Drzewa okrywają się bujnym listowiem i białym intensywnie pachnącym kwiatami. Kwitną już leśne sasanki, łąkowe mlecze, a nawet widziałem fioletowe fiołki. Ptaki uwijają się wśród gałęzi i przekrzykują różnorakim, miłym dla ucha trelem. Tak więc integracja z łonem natury na mnie zadziałała kojąco. Uszy odpoczęły mi od hałasu miejskiego, a płuca nie musiały wdychać zapylonego spalinowego powietrza. Od długiego marszu bolały mnie nogi... ale nic to w porównaniu z płynącymi z wypadu na łono natury korzyściami. Dobry i głęboki sen zrobił swoje. Rano wstałem wypoczęty i rześki poszedłem do sklepu. Tak więc korzystajcie z każdej nadarzającej się chwili. Nie leńcie się tylko maszerujcie do parku czy gdziekolwiek, gdzie nie słychać zgiełku i nie czuć smrodu miasta. Pozdrawiam cieplutko i prawdziwie wiosennie...

Dzień 419/420

2010-04-24T20:11:00.002+02:00

Zerkam na zegarek... widzę godzinę 20:30. Zwykle tak czynię przed napisaniem posta. Dzisiejsza sobota mimo, że nie najcieplejsza była dla mnie dobrym dniem. W sklepie zaobserwowałem wiosenne poruszenie przed wyjazdowe na działki usytuowane poza terenem miasta. Ludzie po zastoju zimowym przypominali sobie o różnych brakach w domkach letniskowych i zaopatrywali się w niektóre rzeczy w moim sklepie. Przed południem rozmawiałem z drukarnią i ustaliliśmy, że w poniedziałek 26.04.2010 rusza druk mojej książki. Bardzo mnie to ucieszyło bo jakoś tak się działo, że od początku roku napotykałem w innych drukarniach niekorzystne dla siebie warunki finansowe. Jak wszyscy wiedzą Pisarze nie zawsze opływają w dobrobycie finansowym i każda niższa cena z tytułu wydania jest mile widziana. Mam nadzieję, że nastąpił jakiś przełom i teraz pójdzie już wszystko jak z płatka. Zaraz po wydaniu tej książki chcę wydać tomik poezji z cyklu: "Miałem ci ja zakus". Właściwie całość jest już opracowana tekstowo. Będzie w nim 35 wierszy o delikatnym posmaczku erotyzmu. Pracujemy jeszcze nad grafiką do tychże wierszy, które umieszczone w tomiku ubogacą całość wydania. Chciałbym w tym roku wydać trzy, a może nawet cztery pozycje... Jeśli nie będzie się już nic komplikowało jest to jak najbardziej do osiągnięcia. Pozdrawiam Wszystkich wiosennie... Dobranoc.

Dzień 417/418

2010-04-22T21:24:00.002+02:00

W tej chwili mija godzina 19:50. Zasiadłem do komputera i przeczytałem wszystkie wpisy dotyczące zamieszania z powodu pogrzebu (że tak powiem) na wysokim szczeblu. Przepychanki i spekulacje nadal trwają i zataczają coraz szersze kręgi … tylko szkoda, że nie na temat, który je wywołał. Coraz bardziej mnie zadziwia brak zrozumienia mojej treści z której wyszło to całe zamieszanie. Dowiaduję się we wpisach, kto mnie gloryfikuje, kto uwielbia, kto lubi i popiera, kto beze mnie żyć nie może, kto się ode mnie uzależnił, kto mnie nie lubi, kogo skrzywdziłem, komu pomogłem i kto ma to zwyczajnie gdzieś. O sobie usłyszałem tyle opinii, że aż mi się wierzyć nie chce, że to o mnie chodzi!!! Słyszę, że żyję pochlebstwami, że piszę tylko po to by się nimi wzmacniać, oddychać i dowartościowywać. Dowiedziałem się, że jestem bezdusznym materialistą, który nie chce dawać wsparcia rodzinom poszkodowanym w kraksie lotniczej… i wiele jeszcze innych łagodniejszych epitetów. Zastanawiałem się na różne sposoby i próbowałem dociec przyczyny takich reakcji. Jedna z moich hipotez brzmi tak: Ludzie na skutek własnych problemów potrzebują odreagować swoje rodzinne stresy. Wystarczy maleńka iskierka i wylewają cały swój bagaż niepowodzeń życiowych na pierwszą lepszą osobę. Że tak jest mam przykład na sobie. Mimo, że kilka osób zdecydowanie ostrzej wyraziło swoje zdanie na temat pogrzebu, nikt nie odniósł się do ich wpisów krytycznie. Zaślepienie i brak obiektywizmu jest tak wielkie, że stawiane przeze mnie pytanie o tolerancji jest, któryś tam dzień z kolei omijane jak najgorsza zaraza. Na szczęście nie wszyscy, oburzeni moją postawą odnośnie wspierania finansowego katastrowiczów, mają taki tendencyjny stosunek do prawa i możliwości decydowania swoimi pieniędzmi . Dlaczego ci tak oburzeni moim wywodem unikają odpowiedzi na postawione zarzuty o braku tolerancji albo pseudo tolerancji podkreślanej publicznie li tylko i wyłącznie na pokaz… nie wiem! Mogę się jedynie domyślać, ale swoimi domysłami nie będę się publicznie dzielił. Jeszcze raz chcę powiedzieć , a właściwie zapewnić niedowiarków, ze nie żywię się chwalbą sztucznie i normalnie pompowaną . Nie jestem absolutnie obrażony na kogokolwiek z wszystkich tu obecnych. Mogę co najwyżej być zdziwiony niektórymi wypowiedziami. Mam także propozycję godną zastanowienia… mogę otworzyć nowy Blog na którym będzie można dawać upust nabuzowanym emocjom. Na którym będzie można sobie dowalać ile wlezie, obrażać się do woli, wrzeszczeć na siebie, unikać wszelkich konkretnych odpowiedzi i robić co tylko zechcecie. Będzie można być nietolerancyjnym i niesłownym i wyrażać wszelkiego rodzaju własne opinie… Trzeba tylko zadeklarować chęć bycia na takim blogu… a potem… a potem do woli już tylko atakować innych! Co wy na to?
****
A na zakończenie jako zwolennik życia w zgodzie z naturą i środowiskiem chcę powiedzieć, że dzisiaj jest Dzień ZIEMI… a oto informacja na ten temat:
Święto mające na celu krzewienie kultury i postawy ekologicznej oraz uświadomienie problemów związanych z ekologią. Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) obchodzi Dzień Ziemi w dniu równonocy wiosennej (20/21 marca), jednak bardziej rozpowszechnioną, w wielu krajach, w tym i Polsce, datą jest 22 kwietnia. We wrześniu 1969 roku, amerykański senator Gaylorg Nelson na konferencji w Seattle, zaproponował ogólnonarodową demonstrację sprzeciwu przeciwko niszczeniu środowiska naturalnego i poparcia dla ruchów ekologicznych. Demonstracja odbyła się pół roku później - 22 kwietnia 1970. Wzięło w niej udział ponad 20 milionów!!! amerykanów. Szacuje się, że obecnie w obchodach dnia Ziemi bierze udział ok. 200 mln osób z ponad 140 krajów świata. Mimo, że ONZ oficjalnie obchodzi Dzień Ziemi w marcu, kwietniowe święto jest również wspierane przez tą organizację.
I tu, na tym polu zachęcam do wszelkich działań ku poprawie wizerunku naszego środowiska. Miast wykłócać się o bzdety zużyjcie swoją energię by nasza Ziemia była czysta, zdrowa i pełna cudownych widoków… a swoimi sukcesami podzielcie się ze mną i wszystkimi czytaczami na moim blogu… Dobranoc

Dzień 415/416

2010-04-20T19:19:00.001+02:00

Jest już godzina 19:05. W ostatnim tygodniu dużo się działo w Kraju i na Moim Blogu. Było nerwowo, burzliwie, ironicznie, drwiąco, a nawet arogancko i agresywnie. Dookoła czuć egoizm, snobizm i twardy materializm. Czytacze miast kierować się własnymi mądrościami i sercami, opierają się na wypowiedziach innych czytaczy i nie tylko czytaczy… Doszukują się, wręcz wytykają innym ich drobne różnice zdań, niedoskonałości i inny tok myślenia. Nie sposób przejść obok tych wydarzeń obojętnie.
Na początku przypomnę, że Mój Blog powstał po to, żeby prezentować moją twórczość i poezję.
Powstał po to, by:
- wspierać duchowo zagubione dusze,
- przypominać o zapomnianych uczuciach
- pokazywać możliwości i kierunki myślenia innych ludzi
- wskazywać drogę do przyjaźni, miłości i względnego szczęścia oraz do poszanowania
człowieka i środowiska
a wreszcie
- uczyć akceptacji i tolerancji tego WSZYSTKIEGO co nas otacza.
Jeśli nie będzie spełniał zamierzonych idei, przestanie być tym czym chcę by był. Prowadzenie go dalej w formie zwykłego brukowca minie się z moim zamierzeniem… i straci sens.
Mając na uwadze powyższe założenia, należy zastanowić się nad zasadnością dalszego jego prowadzenia i zadać sobie pytanie: czy starać się przywrócić mu jego pierwotną formę, czy zniżyć się do poziomu jaki obecnie od kilku dni istnieje, czy raczej zamknąć go i nie zawracać sobie szarpaniną głowy.
Tak więc Mili Czytacze, nawiązując do Waszych nawoływań do tolerancji chcę Wam powiedzieć, że tolerancja nie jest łatwa do zastosowania w życiu codziennym. Tolerancja to nie tylko słowa i chęć pokazywania innym jacy jesteśmy dobrzy i miłosierni. Tolerancja polega na zrozumieniu działania, myślenia i istnienia czegoś innego niż to czym lub kim jesteśmy. Każdy inny niż oparty na powyższych cechach sposób naszego istnienia jest egoistyczny… czyli pozbawiony tolerancji… W konsekwencji tegoż zrozumienia, czyli dawania szansy istnienia innym ludziom, zwierzętom, roślinom, a nawet minerałom, jest bezwzględne uznanie ich obecności tuż obok nas! Nie piętnowanie nikogo i niczego dlatego, że odróżnia się, budową ciała, myśleniem, urodą, pozycją społeczną, czystością, zamożnością, wymową, wzrostem, czy nawet nazwiskiem. Wszystko na tym świecie ma swoje znaczenie, cel i sens. Nie ma na tym świecie absolutnie niczego bezużytecznego. To jeden wielki i doskonale funkcjonujący organizm… wystarczy mały wyłom i zaczynają się perturbacje. Im szybciej ludzie to zrozumieją tym dla nich samych będzie lepiej. Idąc dalej tym tokiem rozumowania, chcę zapewnić, że nikt z ludzi nie jest lepszy, wspanialszy, doskonalszy… ale żeby to pojąć trzeba być właśnie tolerancyjnym. Trzeba kierować się uniwersalną zasadą egzystencji w materii i duchu. Nie postrzegać i tym bardziej nie oceniać z poziomu własnego czubka nosa… Brak w życiu codziennym Wszechświatowego zróżnicowania, jest podstawą do oczywistego samounicestwienia… Czy tego właśnie chcecie…? Zastanawiające jest działanie na przekór tym uniwersalnym prawdom. Dlaczego udajemy, że jesteśmy tolerancyjni…? Wystarczy podsunąć temat o nas samych, religii, czy polityce i zaraz widzimy tą fałszywą pseudo tolerancję… i to czym tak naprawdę ona w ludzkim zastosowaniu jest. Czy potępianie innego człowieka za to, że jest ateistą jest tolerancją? A czy ateista powinien dawać obowiązkowo datki na kościół Katolicki? Czy potępianie człowieka za to, że ma inną orientację seksualną lub polityczną jest tolerancją? A czy apolityczny obywatel powinien obligatoryjnie płacić składki na wszystkie frakcje polityczne? Czy odseparowanie od siebie i społeczeństwa śmierdzącego bezdomnego śmieciarza jest tolerancją…?! I czy wszyscy bogaci płacą składki na walkę z bezdomnością i nędzą społeczną, którą właśnie nadmiernym bogaceniem się sami wypracowali?!!! A przecież, jeśli dokładniej się przyjrzymy temu „Problemowi społecznemu” taki bezdomny śmieciarz jest jak najbardziej przydatny i pożyteczny. To właśnie taki człowiek odzyskuje za tych z „wyższej półki czyściochów” surowce wtórne takie jak butelki, puszki, makulaturę, metale kolorowa i złom żelaza ( to jest doskonały przykład na to, że wszystko i wszyscy ludzie są potrzebni) Ci z innej „rzeczywistości” po prostu wyrzucają wszystko co ich zdaniem jest już niepotrzebne na śmietnik, aby broń Boże nie zapłacić więcej za wywóz dodatkowych pojemników na odpady. Oczywiście, żeby być całkiem obiektywnym dodam, że jak od każdej reguły, tak i tutaj są wyjątki, bo są ludzie, którzy segregują odpady… Czy to jest ta tolerancja do której wszyscy się przyznajemy? Mógłbym tak przytaczać przykład za przykładem, pisać kartkę po kartce i cóż bym zyskał? Ano zyskałbym tylko zagorzałych, naburmuszonych, „wszystko najlepiej wiedzących” oponentów, którzy mieniąc się być tolerancyjnymi, szybko obsiedliby mnie z każdej strony i w imię tejże ich indywidualnej i wspaniałomyślnej tolerancji, obdarliby mnie z ubrania i na Placu Defilad publicznie ukamienowali … A więc nawołuję do zajrzenia we własne serca i zastanowienia się nad tym, kim naprawdę jesteśmy…, kim chcemy być…? Nawołuję do uczciwości wobec samych siebie… do głębokiej refleksji nad sobą, swoją prywatną tolerancją i obiektywizmem… A jeśli mimo to, co tutaj tak jasno piszę i wywodzę, znajdą się tacy, którzy nie pojmą, o co w tym moim pisaniu chodzi… którzy mimo tak jasnych i przejrzystych zasad i wielokrotnie powtarzanych informacji nie zrozumieją po co utworzyłem i o czym chcę pisać posty w swoim Blogu… dodatkowo zalecam aby jeszcze raz zastanowili się, czy tutaj są ich klimaty… czy tutaj jest ich miejsce i chcą tu być? Czy chcą doskonalić siebie i poznawać swoje zapomniane uczucia… Na koniec chcę wszystkich zapewnić: Jestem skromnym człowiekiem… emanuję pozytywną energią… emocjonuję się jak każdy człowiek i zapewniam wszystkich, że niepotrzebne są mi chwalby, peany pochwalne, glorie ani laury… Wiem co to smutek, samotność i niedostatek… i największą radość sprawia mi szczere postępowanie człowieka… człowieka, który dzięki temu co tu piszę pokona swoje problemy, niemoc, samotność… i to jest moja nagroda i zarazem pochwała… i niech tak zostanie. Dobranoc

Dzień 414

2010-04-18T22:09:00.003+02:00

Jest godzina 22:15. Jaka szkoda, ze niektóre osoby nie rozumieją o czym piszę w swoich codziennych postach. A więc na tej podstawie muszę odnieść się do wpisów z dnia 17.04.2010. Na początku pragnę przypomnieć, że to ja jestem autorem postów w moim blogu. A moim zadaniem jest pokazywać czytaczom drugą stronę medalu, a także inne uczucia o których znakomita część z czytaczty nawet pojęcia nie ma, że takie istnieją. Bardzo łatwo jest widzieć tylko to, co nas interesuje, czego sami oczekujemy i stosujemy według własnych wyobrażeń. Takie podejście jest zdecydowanie nieobiektywne, rozmijające się z prawdą i wręcz nieuczciwe! Ja jako obiektywny autor treści postów piszę o wszystkich sprawach... nawet tych, które części czytaczy się nie podobają i z krótkowzrocznego postrzegania problemu... z moim przedstawieniem faktów się nie zgadzają. Żeby wszystko było jasne... Ja w przeciwieństwie do wielu protestujących czytaczy, na Prezydenta Kaczyńskiego głosowałem! Mało tego, uważam go za prawego patriotę, któremu przeświecało dobro naszego Kraju! Jedynie w pełnym obiektywizmie starałem się pokazać ludzi, którzy nie zgadzają się z polityką Prezydenta Kaczyńskiego! Pokazałem, że w Demokratycznym Kraju, zgodnie z założeniem Konstytucji RP Każdy obywatel ma prawo do własnego wyboru. Ma prawo do głosowania i decydowania swoim mieniem według swojej woli. Pokazałem, że obligatoryjne stawianie obywatela w sytuacji bez wyboru jest niekonstytucyjne! W moim poście nie ma cienia MOJEGO materialnego podejścia do tej sytuacji. Z mojego punktu widzenia to właśnie przymuszanie innych do płacenia podatku na cele, których nie popieramy jest stanowczo materialne. Jeśli już mowa o wspieraniu ofiar to uważam, że jest o wiele uczciwiej zastosować metodę dobrowolnego datku na cudzą rzecz. W takim przypadku ludzie będą kierowali się sercem, życzliwością i współczuciem... i jeśli nawet nie wspierają programowo danego polityka to i tak złożą jakąś sumę na taki cel... (przymuszani, będą się przeciwstawiać)i to będzie jak najbardziej uczciwe. Bardzo podoba mi się pomysł send22. Zamiast kupować miliony zniczy, tysiące wiązanek kwiatowych i całą masę wieńców, trzeba było postawić skarbonkę z napisem, że pieniądze będą przeznaczone na przepych uroczystości pogrzebowych i wsparcie rodzin tragicznie zmarłych w katastrofie samolotowej. Przypomnę jeszcze tylko mój post o pochopnym ocenianiu innych... zwłaszcza wtedy gdy nie mamy pewności ani konkretnej wiedz o człowieku, który wyraża swoje poglądy na temat otaczających go spraw... Zatem zalecam stanowczo stosowanie w życiu jednego z moich ulubionych przysłów: Zanim coś powiesz, dziesięć razy się zastanów, bowiem łatwo jest skrzywdzić bliźniego... gorzej jest z naprawieniem niesłusznej krzywdy. Dobranoc.

Dzień 413

2010-04-17T22:54:00.003+02:00

Dzisiejsza sobota właściwie już nie istnieje... mamy godzinę 23:05. Cały kolejny dzień minął na przymusowym słuchaniu wiadomości o pogrzebie Pary Prezydenckiej i uczestniczących w katastrofie "Tupolewa" osób związanych w jakiś sposób z Rządem naszego kraju. Niemal wszystkie programy telewizyjne nadają na żywo msze, żałobne... a to z tego kościoła, a to z tamtego kościoła, a to z Katedry... I tak od tygodnia non stop. Rozgłos i pompa z jaką to wszystko jest przedstawiane, przerosło pogrzeb samego Papieża! I nie widziałbym w tym niczego złego, gdyby pozostawiono mi jakiś wybór w oglądaniu telewizji i partycypowaniu w kosztach ... Chciałbym jeszcze mieć prawo do wyrażania zgody czy chcę finansować ten przepych ze swoich podatków!Ale to jeszcze nic z odszkodowaniami jakie rząd chce wypłacać jako zadośćuczynienie rodzinom ofiar poległych w katastrofie samolotu. Mowa jest o 40 tysiącach złotych na rodzinę... to doprawdy drobiazg... bo z mojego podatku. Łatwo rozporządzać nie swoim mieniem! Ciekawy jestem, czy wesprze Rząd moją rodzinę taką czterdziestką tysiączków po śmierci któregoś członka z mojej rodziny.??? Pozostając z całym szacunkiem do ofiar nagle poległych i ich rodzin uważam, że taka pompa i rozrzutność jest co najmniej nie na miejscu. A poza tym jest wiele milionów Polaków, którzy na ten Rząd nie głosowało i nie godzą się na finansowanie czegoś co przerosło wszystkie wyobrażenia zwykłych zjadaczy chleba. Dobranoc

Dzień 412

2010-04-16T21:41:00.002+02:00

Tradycyjnie już przed rozpoczęciem pisania posta, zerkam na zegarek i widzę godzinę 21:49. Dzisiaj przeczytałem takie oto zdanie: Jesteś dopełnieniem mojego życia. Zadumałem się i zacząłem zastanawiać nad sensem takiego wyznania. Kto może napisać taki tekst? Jedno jest pewne... taką myśl może przelać na papier tylko ktoś, kto bezgranicznie i bezwarunkowo kocha drugiego człowieka. I to nie obcego człowieka tylko swojego partnera...! Może długoletniego kompana w niedoli... może męża, przyjaciela, żonę. Kogokolwiek by nie dotyczyło to wyznanie, niezbicie świadczy ono o ogromnym uczuciu do tego kogoś... Ten ktoś na pewno o tym wie. A jeśli wie to i odwzajemnia to uczucie.A jeśli odwzajemnia to znaczy, że jest szczęśliwym. Czy trzeba nam czegoś więcej nad kochającą osobę i szczęśliwe życie. Z mojego punktu widzenie NIE! No może poza jakimś tam dochodem potrzebnym do życia we współczesnym świecie. Dobranoc.

Dzień 411

2010-04-15T22:47:00.003+02:00

Mamy godzinę 22:59. W telewizji leci film pt. Pan Wołodyjowski. Konkretnie przewija się scena o zdobywaniu zamku w Kamieńcu przez wojska tureckie. Wołodyjowski i Ketling składają przysięgę na honor i śmierć, że będą bronić twierdzy do ostatniej kropli krwi.
Zaraz nasuwa mi się pytanie na usta... czy dzisiaj też dana przysięga ma taką moc i wartość co wtedy!!!? Ktoś oburzony zaraz arogancko odpowie: Dzisiaj są już inne czasy! Dzisiaj tylko mamona się liczy i kto by tam nastawiał karku niepotrzebnie... Dzisiaj słowo Bohater ma inne znaczenie... Z mojego punktu widzenia rodzi się potrzeba mitów... a mitów jak widać doszukujemy się na każdym kroku... Wcale mnie to nie dziwi... skoro czynów godnych bohaterstwa nie ma, to przynajmniej w mity się upniemy by błyszczeć ponad swoje czyny i zalety.... A czy słusznie... czy należnie...? Na to pytanie sami sobie odpowiedzcie! Dobranoc

Dzień 410

2010-04-14T23:14:00.002+02:00

Lecą te dni jakoś tak szybko... godziny jeszcze szybciej i mamy już 23:25. Niby wiosna i listki zaczynają się zielenić, a forsycje żółtym kwieciem okryły pobocza osiedlowych trawników to jednak chłód i pochmurna pogoda nie daje nam jeszcze możliwości zrzucenia z siebie grubszych ciuchów. Dzisiaj pomyślałem o czymś takim jak niecierpliwość. Według mnie jest to uczucie negatywne. Już nasi dziadkowie uważali, że niecierpliwość jest złym doradcą. Niecierpliwość to młodszy brat pospiechu... one zawsze idą w parze... a może jest odwrotnie. Nie ważne kto młodszy, a kto starszy. Ważne jest, że bardzo często, na skutek niecierpliwości przyspieszamy podejmowanie decyzji i różnych działań. Jakże często, na skutek pośpiechu okazuje się, że dokonaliśmy złej oceny, złego wyboru i żałujemy tego przez wiele miesięcy lat, a niejednokrotnie do końca życia. Często tak się dzieje w związkach partnerskich, w przyjaźniach, a i w miłości. Pochopnie wyciągamy wnioski z zasłyszanych fragmentów informacji na temat partnera(ki)i przestając sobie wierzyć rozstajemy się w złości i niezgodzie. A jeszcze obwiniamy się i obciążamy za zaistniałą sytuację. Na skutek braku zrozumienia, przekonani o słuszności swojej niesprawdzonej racji, nie potrafimy ustąpić, nawet wybaczyć, ani już ze sobą rozmawiać. Dopiero po latach gdy dotrą do nas własne pochopne błędy wynikające z pośpiechu i niecierpliwości, dostajemy olśnienia i wyzywając sami siebie od głupców, cierpimy jeszcze bardziej... Jednak najczęściej powrotów już nie ma, bo partner(ka)jakoś się pozbierali i otrząsnęli z urazu... no i poukładali na swój nowy sposób, swoje inne już życie. A my... niecierpliwcy siedzimy z nosm na kwintę przed telewizorem i gapimy się bezmyślnie nic w nim nie widząc. Czas leci, a ci od pośpiechu i niecierpliwości mimo, że wiedzą już o swojej winie i tak nie ustąpią, nie przeproszą, a co najgorsze, powielają takie same błędy aż do końca życia... Tak więc Moi Mili... nie śpieszcie się z podejmowaniem ważnych decyzji... i zanim coś zrobicie czego moglibyście żałować do końca życia, lepiej się dobrze zastanówcie... i dopiero róbcie to co powinniście zrobić... Dobranoc.

Dzień 409

2010-04-13T21:56:00.005+02:00

Nadchodzi czas pisania posta... tak więc jest godzina 22:10. Dzisiaj po raz pierwszy usłyszałem i to wcale nie w mediach publicznych tylko od mojej stałej klientki sklepowej. Żeby wszystko było jasne Ta klientka ma dobrze ponad 80 lat. Jest malutka, szczuplutka i wcale nie jest przyćmiona starością. Ma jak najbardziej jasny rozum i zachowała dojrzałą mądrość umysłową. Otóż wpadła do mnie już na ostatni dzwonek przed zamknięciem sklepu po baterię do aparatu słuchowego i od progu zakomunikowała mi, że Prezydent wraz z małżonką zostanie pochowany na Wawelu. Przyznam szczerze, że zaskoczyła mnie ta wiadomość całkowicie. Prezydent wraz z Małżonką mieszkali w Warszawie, pracowali w Warszawie. A i w Warszawie są trzy porządne miejsca spoczynku dla pary prezydenckiej. Mogą to być Powązki i za tym miejscem przemawia moja logika. Jest jeszcze nowo budowana i brana pod uwagę jako miejsce spoczynku Świątynia Opatrzności Bożej gdzie przygotowane są już podziemia do pochówków ważnych osobistości... i oczywiście Katedra Warszawska. Moim zdaniem wybór Wawelu na spoczynek stawia pod znakiem zapytania celowość takiej decyzji. Jeśli pochowamy tam głowę państwa to powinno się również chować tam wszystkich wcześniejszych i późniejszych Prezydentów Rzeczypospolitej. Bo jeśli nie zrobimy tego to postawimy w nieco niższej hierarchii wszystkich zmarłych później Prezydentów i dlatego moim zdaniem najlepszym miejscem jest aleja zasłużonych na Starym Cmentarzu Powązkowskim. Uważam, że głowa Państwa powinna spoczywać w Stolicy naszego Kraju. Dobranoc

Dzień 408

2010-04-12T21:58:00.002+02:00

Właśnie mija godzina 22:10. Dzisiaj ciąg dalszy tragedii Narodowej. Jak ją właściwie rozpatrywać...? Pod jakim kątem na nią patrzeć...? Jako nieszczęście, bo odeszło z tego świata wielu ludzi jednocześnie, czy jako kalectwo Narodowe z powodu indolencji społecznej... socjalnej w kierunku szacunku, wsparcia, wspólnego zrozumienia i działania na rzecz bratnich dusz i troski o rodaka. Dzisiaj słuchałem w telewizji wypowiedzi wielu osób. Dziennikarzy, polityków i zwykłych obywateli. Ze zdziwieniem słyszałem wypowiedź jakiegoś pedagoga, który mówił, że już od dziecka trzeba wszczepiać zasady miłości, troski i wsparcia bliźniego...!? To tak jakbym słyszał inną bajkę niż jest nasza rzeczywistość. Nagle słyszę, o zapewnieniach, że ta śmierć nie może iść na marne i trzeba zrobić wszystko by partie polityczne zaczęły się wspierać, a nie celowo i na przekór szkodzić sobie i rodakom. Nagle ludzie spoza kręgu polityki mówią o potrzebie i obowiązku wobec bliźniego... Słysząc takie wypowiedzi pierś mi rośnie, czuję się jakoś tak swojsko...jakbym był w swoim domu... To zadziwiające, że ludzie nie pytają o zapłatę tylko chcą się wspierać bezinteresownie... W żalu i smutku rodzi się piękna sprawa... Aż chce się powiedzieć: Nareszcie! Och żeby tylko nie skończyło się na deklaracjach! I tego sobie i Wam wszystkim życzę... Dobranoc

Dzień 407

2010-04-11T23:11:00.002+02:00

Tak Moi Mili...dochodzi już godzina 23:20, a w telewizji ciągle widać tłumnie stojących przed Pałacem Prezydenckim (Namiestnikowskim) ludzi. Ludzi, którzy opuścili swoje mieszkania i przyszli pożegnać tragicznie zmarłego Prezydenta. Znicze palą się w ogromnych ilościach całymi dywanami... ba nawet całymi chodnikami, które miast służyć pieszym, służą jako upamiętnienie miejsca tragedii i śmierci Prezydenta i wszystkich poległych w tragicznej katastrofie. Nas Polaków łączy tylko porządny wstrząs. Wielka tragedia w skali kraju, a nawet świata...! Dlaczego nie potrafimy być tacy braterscy na co dzień...? Czy to takie trudne dbać o człowieka... i to nie koniecznie kogoś ze swojej rodziny. Czasem wystarczy tylko miły uśmiech, czy podana dłoń w momencie niemocy staruszka. Myślicie, że starcowi nie potrzeba czułości, przytulenia, pogłaskania go po spracowanej dłoni!!!??? Myślicie, że nigdy nie będziecie starcami z załzawionymi z tęsknoty do bliźniego oczami...? Myślicie, że wtedy gdy wasze dziecko będzie was oddawać do domu starców, będziecie się cieszyć tym faktem? Otóż nie będziecie się cieszyć... raczej serca tych porzucanych starców popękają z żalu i tęsknoty... Czas tak szybko mija...zanim się obejrzymy już będziemy tymi drżącymi starcami... A jedno mądre przysłowie mówi tak: Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz... a drugie przysłowie mówi jeszcze wyraźniej: Ile sam dasz, tyle samo odbierzesz. Rozdawajcie więc szczerze, bo tym rozdawaniem sami budujecie swoja przyszłość... Dobranoc

Dzień 406

2010-04-10T23:34:00.002+02:00

Nie jest jeszcze po północy, ale wcześnie także nie jest. A więc jest godzina 23:45. Dzisiejszy dzień mija pod naporem informacji o katastrofie samolotu rządowego na którego pokładzie zginęło około 100 osób. Wielka tragedia w dziejach całej ludzkości. Nigdy dotąd nie zginęło tylu przedstawicieli rządu jednego Państwa... Tragedia, która obejmuje nie tylko same ofiary, ale i całe ich rodziny. Ta tragedia obejmuje nawet ludzi obcych... całkiem postronnych. Dla jednych jest wielka, dla innych tragiczna i porażająca, dla jeszcze innych wręcz nie do ogarnięcia zmysłami. Ale są tacy dla których jest mało ważna, obojętna, a nawet bez większego znaczenia, bo uważają to za karę Bożą, albo przeznaczenie. Bez wątpienia są osoby dla których stokroć tragiczniejsza jest samotność, porzucenie przez ukochaną osobę, brak miłości, głód, lub choroba najbliższej mu osoby, czy wreszcie jej śmierć. Tak więc śmiało można powiedzieć, że tragizm i skala cierpienia jest pojęciem względnym. Każdy ma swoją własną hierarchię ważności nieszczęścia. Każdy ma swoje własne odczuwanie tragizmu. Myślę, że w związku z tym nie należy nigdy posądzać kogoś o bezduszność, oziębłość, czy brak uczuć. Raczej trzeba użyć kompleksowej wyobraźni i zrozumienia. Przy pomocy empatii dotrzeć do wnętrza ludzi cierpiących i tych, którzy na pierwszy rzut oka wyglądają na obojętnych, bo niesłusznym posądzeniem możemy bardzo łatwo kogoś skrzywdzić. Bardzo łatwo ferujemy wyroki bez zastanowienia i zrozumienia cudzej duszy... gorzej jest naprawić swój błąd... A mocno i niesłusznie skrzywdzony człowiek, czasem już do końca życia nosi w sercu żal i traumę z którą nie potrafi sobie poradzić. I tutaj jak najbardziej na miejscu jest przytoczenie starego przysłowia: Zanim coś powiesz, dziesięć razy się zastanów...! Dobranoc.

Dzień 405

2010-04-10T00:47:00.002+02:00

Znowu się zapracowałem i przegapiłem normalną porę pisania posta. W tej chwili mija godzina 0:50. Tak więc czasu nie mam wiele... Muszę się wyspać, bo jutro idę do pracy o godzinę wcześniej. Jestem zmęczony i nie mam jasnego myślenia... toteż poważnego posta dzisiaj nie będzie... Jutro sobota to i tak jakby dnia trochę więcej, a to na pewno nasunie mi jakąś zdrową myśl do napisanie czegoś sensownego... Tym, którzy jeszcze nie śpią, mówię dobranoc i zmykam spać... Pa

Dzień 404

2010-04-08T21:27:00.002+02:00

Godzina 22:37 - to dobra pora na pisanie posta. A więc nie wchodząc w głębsze rozważania nad tym, czy rzeczywiście ta pora jest dobra do pisania posta, czy nie jest dobra... zabieram się za pisanie i już. Tak więc już kilka razy, a dzisiaj szczególnie rozmyślałem nad zagadnieniem równowagi. Myślę, że nie wiele osób zdaje sobie z tego sprawę, że cały świat samoczynnie dąży do osiągnięcia równowagi... i że to jest najbezpieczniejszy ze wszystkich skrajnych stanów. Jednak są tacy, którzy o tym bardzo dobrze wiedzą i rozumieją, że bardzo dobrze jest umieć osiągać stan równowagi. Wspominam o tym bo my ludzie w sposób szczególny upodobaliśmy sobie we wszystkich dziedzinach punkty skrajne. Widać nie lubimy tych zbawiennych i korzystnych dla nas środków. Są dziedziny w których szczególnie lubimy maksymalne stężenia... Między innymi jest to stan posiadania... zwłaszcza pieniędzy oraz wszelkich dóbr materialnych. To samo jest w uczuciach... w miłości, przyjaźni, w koleżeństwie, nawet w układach w pracy. Każdy obiekt tych uczuć, pragnie posiadać na wyłączność i tylko dla siebie, a jeśli tego z jakichś przyczyn nie dostanie, wpada w następną skrajność i natychmiast rezygnuje z wszystkiego. Dlaczego tak się dzieje...? Myślę, że to jest efekt niedojrzałości uczuciowej i emocjonalnej. Poza tym dużą przeszkodą jest mocny związek z materialnym postrzeganiem otaczającego nas świata. Uważam, że osobom postrzegającym świat bardziej duchowo, łatwiej jest osiągać stan środka... i tego środka życzę Wam w każdej godzinie życia... Dobranoc.

Dzień 403

2010-04-07T23:30:00.002+02:00

W tej chwili jest godzina 23:45. Dzisiaj... zwłaszcza późnym wieczorem bierze mnie głupawka i nie wiedzieć czemu śmieję się jak głupi do sera. Chociaż nie byłbym całkiem szczery gdybym się upierał, że nie wiem dlaczego tak się śmieję. Raczej wiem co mnie do tego prowokuje. Otóż rozmyślałem nad ludźmi zdecydowanie przewrażliwionymi na różnych punktach. Jednym z nich jest sprawa terminów ważności, czyli przydatności do spożycia, wszelkiego rodzaju produktów... zwłaszcza tych spożywczych. Wcale nierzadko widuję ludzi, którzy na wszystkich produktach szukają terminu ich przydatności. Są to w pierwszej kolejności artykuły spożywcze, potem wszelkie inne. Mogą to być opony samochodowe, napoje, słodycze, sery, mięso, wędliny itd... W niektórych przypadkach głupota ludzka nie zna granic. I tak któregoś razu widziałem gdy jedna kobieta szukała tej magicznej daty na butelce ze spirytusem! Inna w moim sklepie dopytywała się o termin ważności na żarówkach! A jeszcze inna i to znana mi osobiście ciągle szukała terminu ważności do spożycia na wszelkiego rodzaju wędlinach. Zachodziłem w głowę dlaczego ona ciągle o to pyta...? Przecież to oczywiste, że wyroby mięsne, a w tym i kiełbasa są zrobione z trupa zwierzęcia... A czy trup może się przeterminować? Przecież to totalny absurd... Każdy trup może co najwyżej zgnić! Zatem czy nie lepiej jest nie przesadzać z tymi terminami przydatności... a może lepiej by było wcale nie mordować zwierząt!!!??? Wtedy nikt nie zadawałby takich delikatnie mówiąc dziwnych pytań... Dobranoc

Dzień 402

2010-04-06T23:52:00.002+02:00

Troszkę zabarłożyłem i gdy się zorientowałem była już godzina 23:55... a to najwyższa pora by zabrać się za pisanie posta. Dzisiaj jest tak jakby nawrót zimniejszej pogody. Wieje przenikliwy wiatr i przedostaje się w głąb ubrania do ramion, pleców i brzucha... Mam nadzieje, że nie będzie trzymał (wiatr) tak długo jak tegoroczna zima. Jestem zmęczony i nie bardzo chce mi się myśleć. Ziewam tak jakbym zarwał kilka nocek... widocznie spada ciśnienie. A więc być może, stąd to zmęczenie i chęć do spania. A przecież były nocki kiedy szedłem spać o drugiej po północy i byłem w lepszym nastroju... Tak więc na tym zakończę dzisiejszego posta i udam się na spoczynek... może jutro będę bardziej wypoczęty i w lepszej kondycji fizycznej i umysłowej... Dobranoc

Dzień 401

2010-04-05T23:22:00.002+02:00

A więc Moi Mili... Świta, Święta i po Świętach... Jest godzina 23:33, a więc jeszcze niecałe pół godziny Świąt... Pogoda dopisywała. Za stołami pewno było różnie... jedni jedli z umiarem, inni odchodzili na wypoczynek z przepełnionymi brzuchami, a i na pewno byli tacy, którzy z przejedzenia najprzeróżniejszymi potrawami rozchorowali się i szukali wybawienia i wsparcia w tabletkach, albo domowych przepisach prababcinych ziółek na rozepchane i wzdęte brzuszyska. Starałem się nie przejeść, ale słodkie smakołyki w postaci ciast kusiły z półmisków i uśmiechały się do nas aż trudno było się oprzeć tym wszystkim kusicielom. I wczoraj i dzisiaj po powrocie do domu zaparzałem ziółka na żołądek... i dopiero po nich mijało mi wrażenie przepełnionego brzucha. Od jutra ograniczam się w obiadach tylko do zup... Brzuszysko nie będzie mną rządziło... Och jak dobrze, że jutro będzie już normalnym dniem... Dobranoc

Dzień 400

2010-04-04T18:44:00.007+02:00

Jest godzina 19:00. Już 400 dni jestem razem ze swoim blogiem w necie... ale tylko jedna osoba była ze mną od pierwszego dnia. Była jako ta pierwsza, przecierająca ścieżki mojemu pisaniu. Szliśmy wespół w różnych nastrojach... czasem była częściej, czasem znikała na dłużej, ale była... i teraz też jest... wiem o tym, choć nie uczestniczy już czynnie w moim blogu. Z czasem dołączały do niej inne osoby, by mogło powstać coś co ma dzisiejszy kształt. Dziękuje Ci... i tym wszystkim, którzy byliście, jesteście i będziecie tworzyć dalej, razem ze mną tego bloga... Za oknem nadchodzący zmierzch mówi, że mija pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych. Była ładna i słoneczna pogoda. Nie obeszło się bez długiego spaceru. Stoły obfitością i urodą zachwycały, jednak ja starałem się trzymać umiar. Jadłem mało, ale starałem się spróbować wszystkich dań. Teraz jestem już w domku... piję zieloną herbatę i odpoczywam... och, jak męczące jest takie siedzące za stołem świętowanie...! Teraz zamieszczę już kolejne zwrotki Pląsającej Bizoniczki. Oto one:

Tupie nogą, jakby prycha,
Stęka, sapie, nawet kicha.
Rozbieg bierze i szarżuje,
Kumpla swego atakuje…

Stare samce zwariowały,
Tydzień na się napierały.
Nic nie jadły i nie piły,
Tylko się o samkę biły…

Takie to już samcze życie
Futro sypie się obficie…
Skóra pęka, boki krwawią
I od bólu oczy łzawią…

Pani bizon zamiast wojny,
Woli żywot mieć spokojny.
Toć się tylko uśmiechnęła
I racice za pas wzięła…

Potem legła pośród łąki,
Gdzie bzykały tłuste bąki.
Podjadając świeżą trawę,
Miała w nosie byczą sprawę.

Bogdan Chmielewski
Warszawa dn. 31.03.2010.

Dzień 399

2010-04-03T19:11:00.002+02:00

Jeszcze tylko jedna noc dzieli nas od Świąt Wielkanocnych. Jest dopiero godzina 19:20, ale ja z uwagi na prace kuchenne napiszę już teraz kilka zdań w przedświątecznym poście. Święconka stoi już na białym obrusie, ale ja nie próżnuje. Piekę dzisiaj ciasta. Szarlotka jest już upieczona, a sernik od trzydziestu minut siedzi w piekarniku. Potem zostanie mi tylko popracować nad sobą. Tak więc przykrócę brodę, wymoczę ciało pod prysznicem i będę przygotowany do jutrzejszego świętowania... Otrzymuję ciągle piękne życzenia... sam także rozsyłam je do moich znajomych. Skorzystam z możliwości internetu i na wypadek gdybym kogoś przeoczył prześlę tą drogą najlepsze życzenia Świąteczne... Tak więc dużo zdrowia, radości, wielkich przyjaźni, miłości i empatii. Mokrego dyngusa... Samych pięknych i pogodnych dni dla tych wszystkich, którzy czekają ma moje życzenia... ale i dla tych, którzy nie czekają z jakichś tam powodów także posyłam wiele ciepła wiele uczuć i aby nigdy pamięć w nich nie zagasła. We mnie ona zawsze jest i pozostanie obecna na wieki... A teraz dołączę kolejne zwrotki Pląsającej Bizoniczki. Oto one:

Kiedy cel był blisko,
Popsuło się wszystko.
Bowiem byków stado,
Pędzi doń gromadą…

Rogi zaraz stroszą,
Głosem prym obnoszą.
Głucho sapią, porykują
I do bitki się szykują.

Zanim bój rozgorzał srogi,
Prężą karki, grube nogi.
Ogoniska zadzierają
I na siebie nacierają…

Oto byk innego zwierza,
Ostrym rogiem już uderza.
Potem nagle odskakuje
I ponownie atakuje…

Dzień 398

2010-04-02T22:34:00.002+02:00

Święta za pasem, a to oznacza dużo pracy przy sprzątaniu domów i przyrządzaniu świątecznych potraw. Jest teraz godzina 22:40, a to pora na wyłączenie piekarnika w którym piekę karczek i kawałek boczku... żebym mógł to robić musiał paść jakiś biedny zwierzak. Na szczęści jadam mało mięsa, więc starczy na wiele posiłków i obiadów... Niestety tak ten świat ktoś tam zbudował... i zjadamy się od początku aż do końca świata... nawet po śmierci, w innych wymiarach będziemy się zjadać... tylko strawa będzie inna... myślę, że będzie to energia, którą ktoś w jakiś sposób wytwarza... A teraz czas na kolejne 4 zwrotki wiersza o "Pląsającej Bizoniczce..."

Oczka przy tym mruży,
Boć kawaler duży…
Ogonkiem wachluje,
Byczka przywołuje.

Pędzi bizon, pędzi,
Coś go w kroku swędzi.
Biegnie do niej skosem…
Prycha przy tym nosem,

Ona przestraszona,
Z podniecenia kona…
Uszkami wachluje,
Wabi… nawet szczuje.

Tańce czyni dziwne,
Skoczne, jakby zgrywne.
Z cicha porykuje…
Wdziękiem go czaruje.

Dzień 397

2010-04-01T19:56:00.002+02:00

Hi,hi,hi, ale dzisiaj zrobiłem zmyłkę. Wszyscy myślą, że zaloguję się po północy, a tymczasem ja jestem tu już o godzinie 20:00. Zaraz Wam powiem dlaczego tak jest, otóż skończyłem drugie krzesło... ale jednocześnie dostałem siedzisko od fotel. Mimo to, że mam co robić dałem sobie wytchnienie i pół doby na odpoczynek. Siedzisko poczeka do jutra, a ja pobyczę się w moim przytulnym fotelu. Spokojnie przejrzę poczty... powysyłam kartki świąteczne do znajomych i bliskich mi osób... odpiszę na listy w "S" i potem jak przystało na normalnego człowieka pójdę przed północą spać... A teraz zamieszczę kolejne zwrotki do prezentowanego wiersza pt. Pląsy Bizoniczki...

Takoż dwa bizony…
Wznosząc swe ogony,
Brykają po trawie,
W radosnej zabawie.

Spośród tego stada,
Tworzy się gromada,
Panien czworonożnych,
W zalotach ostrożnych.

Co niektóra śmiała,
Spode łba zerkała…
Stojąc przy kałuży,
Spija haust nieduży.

Nastroszywszy wąsa,
Bizoniczka pląsa…
Wabiąc kawalera,
Nóżkami przebiera.

Dzień 396

2010-04-01T00:43:00.003+02:00

Znowu przegapiłem normalną porę wpisywania posta...Teraz mija godzina 0:50. W nawiązaniu do postów o ochronie naszego świata, a w szczególności do Indian, którzy, potrafili żyć w zgodzie z otoczeniem, napisałem wiersz o bizonach. Wiersz napisałem wczoraj czyli ostatniego dnia miesiąca marca. Ten wiersz jako dopełnienie tematu chcę Wam zaprezentować w kilku częściach... A oto pierwsze 4 zwrotki tego wiersza:

Pląsy Bizoniczki

Wiosną preria zielenieje,
Z wiatrem już się śmieje.
Łany trawy w niej falują…
Zwierza cicho przywołują.

Wszelkiej maści stworki,
Opuszczają ciemne norki.
Dookoła świat uroczy…
Toć i mrużą szare oczy.

Nie chcąc być pożarty,
Ani z futra też obdarty…
Gryzoń przed szakalem,
Bada świat nochalem.

A, że wyposzczony,
Mocno wygłodzony.
Znosząc trud zimowy,
Ruszył dziś na łowy…

Dzień 395

2010-03-30T23:18:00.002+02:00

Jest w tej chwili godzina 23:35. a to dobra pora do pisania posta. Sąsiedzi już nie hałasują, w telewizji oprócz horrorów, nic krzykliwego nie ma... to i skupić się na myśleniu i pisani jest łatwiej. Ostatnio poruszamy sporo spraw o środowisku, naturze, zabijaniu zwierząt, a nawet o wstrzemięźliwości w spożywaniu nadmiernej ilości mięsa. Tak stwórca, czyli generalny konstruktor stworzył świat aby był samowystarczalny. By nic w nim nie marnowało się na próżno. Świat to takie szukane od wieków perpetuum mobile. Czyli samowystarczalny twór opary na "zjadaniu" się wzajemny. I wszystko pracuje w nim jak najlepiej dotąd aż ktoś, czy coś nie naruszy w nim równowagi... i to w szerszym pojęciu, nie tylko biologicznej. My ludzie jesteśmy wyjątkiem. Nie potrafimy żyć w zgodzie z naturą. Jesteśmy niszczycielami. Niszczymy dosłownie wszystko. Niszczymy swoje małżeństwa, przyjaźnie, miłość, swoje domy, swoje środowisko, samych siebie... a i unicestwiamy inne Nacje. Niszczymy rzeki powietrze, zaśmiecamy już kosmos i przestrzeń wokół naszej planety... a potem wydajemy krocie na badania pozbawionego życia księżyca, marsa czy innego ciała kosmicznego po to by tam budować sobie awaryjne bazy, miejsce gdzie będziemy, oczywiście tylko ci wybrańcy z wyższych sfer i bogacze, mogli się schronić kiedy załatwimy na nasze pięknej planecie całe istniejące życie. Czy nie prościej i lepiej jest poszanować i zadbać o ten nasz piękny i jedyny w swoim rodzaju dom jakim jest nasza planeta...???!!! Jedzmy zatem o połowę mniejszego kotleta. Jedzmy go na początek co drugi dzień... przecież jakiś mędrzec dawno, dawno temu zachęcał już nas do tego głosząc piątkowe posty... i to posty nie dlatego, że kościół mówi o grzechu obżarstwa, tylko z racji tej mamy pościć, że oszczędzimy tym sposobem wielkie ilości zwierząt, a co za tym idzie produkcje metanu, mleka i wielu innych rzeczy... Dobranoc

Dzień 394

2010-03-29T23:21:00.004+02:00

Znowu się zapracowałem... jest już godzina 23:30. Zatem wypadałoby coś napisać. W trakcie wyplatania lubię słuchać muzyki. słucham przez słuchawki, bo wtedy wyciszam zewnętrzne dźwięki. Rodzaj muzyki jest różny. Od rocka do Gothic... ale i wschodnią, irlandzką... nawet ludową. Ostatnio słucham Folku indiańskiego. Rytmiczny dźwięk bębna wprowadza mnie i zarazem przenosi w czasy dawnej świetności plemion północno amerykańskich Indian. Znam tą kulturę z wczesnego dzieciństwa kiedy to byłem zafascynowany kulturą tych plemion. Czytałem o Indianach wszystko co tylko wpadło mi do ręki. Doskonale czuję ten klimat. Widzę szereg wojowników tańczących wokół sypiącego iskrami ogniska. Przebrany za bizona czarownik odprawia taniec poświęcony przebłaganiu ducha tego zwierzęcia. Takie tańce przeprowadzane były przed każdym polowaniem na te zwierzęta i miały za zadanie przejednać ducha zabitego bizona, by ten mógł znaleźć swoje miejsce w Krainie Wiecznych Łowów. Teraz nikt tak nie robi... a zwłaszcza "cywilizowany" człowiek... Po prostu zabija i zjada, albo sprzedaje na bazarze aby zarobić na trupie zabitego zwierzęcia. Nikogo nie interesuje gdzie pójdzie duch takiego zwierzaka. Mało tego, na skutek zachłanności hoduje świnie, krowy, kury. Karmi je, puszcza im muzykę by chowały się bezstresowo, a potem patrząc im w ufne oczy zabija bez zmrużenia choćby jednej powieki... A gdyby tak jego jacyś ludożercy zabili i zjedli na śniadanie...! Jakiż byłby szum...! Wszystkie media wrzeszczałyby kilka dni o barbarzyństwie, zwyrodnialstwie i okrucieństwie...

Dzień 393

2010-03-28T22:17:00.002+02:00

Po zmianie czasu, jest w tej chwili godzina 22:30. My ludzie nie potrafimy się zmienić, a tym bardziej przystosować do rytmu natury. Jesteśmy tak pazerni i leniwi, że nic nas nie zmusi do zejścia z wygodniejszego poziomu na gorszy. Na taki, który nie daje już tylu wygód i dostatku co ten toksyczny... ale za to wygodny. To błędne koło z którego nie da się wyjść... chyba, że przy pomocy zagłady...!!! Rodzice uczą swoje dzieci własnych podłości i przyzwyczajeń. Ile to już razy słyszałem rodzica wbijającego swojemu 5-co letniemu dziecku własne materialno - egoistyczne mądrości: W życiu musisz przebijać się łokciami! Bez pieniędzy nic nie znaczysz! Olewaj wszystkich i wszystko! Tylko kariera się liczy! Co wyrasta z takiego dziecka? Czy ono zacznie siebie zmieniać z myślą żeby inni przestali kraść, śmiecić, oszukiwać, truć, nadmiernie i bez sensu gromadzić wszelakie dobra materialne, być bezdusznym, czy nauczą ich aby zaczęli korzystać z mądrości starców...? Czy spowodują, że zaczną schylać kark kiedy zobaczą papier na ulicy, albo plastikową butelkę?! W moim sklepie mam pojemnik na zużyte baterie... kiedy kilka lat temu podpisywałem umowę na odbiór tych zebranych ogniw z pewną firma do tego powołaną myślałem, że nareszcie coś się zmienia ku lepszemu... Nic bardziej błędnego! Pojemnik stoi kilka lat, a ja dzwonię, proszę, straszę i... nikt nie raczy przyjechać aby zabrać to co w mim jest zebrane! Mam to szczęście, że w pobliżu jest szkoła i dzieciaki przychodzą i zabierają baterie do szkoły. Prawdopodobnie za przyniesienie odpady mają jakieś bonusy, więc chętnie do mnie zaglądają. Tak więc choćby nawet ktoś chciał zadbać o tą naszą Żywicielkę Matkę Naturę, szybko się zniechęci nie widząc nigdzie wsparcia... nawet u tych, którzy są do tego specjalnie powołani i biorą za utylizacje szkodliwych i toksycznych odpadów rządowe pieniądze. Bo po co wydawać je na utylizację gdy można darmowy szmal zwinąć do własnej, nie mającej dna kieszeni... A co nam tam dzieci sąsiada... moje będą miały forsę to sobie dadzą radę... Ale czy na pewno dadzą sobie radę...?! Może to zrozumiesz jeden z drugim gdy doświadczysz na własnej skórze takiej choroby jak rak! W obliczu śmierci nie ma znaczenia czy masz kasę... im szybciej to zrozumiesz tym lepiej dla ciebie i Twoich dzieci!!! Dobranoc.

Dzień 392

2010-03-27T22:55:00.003+01:00

Praktycznie minęła sobota... Od rana do godziny 23:00 pracuję i jestem zmęczony pracą fizycznie... a zachowaniem ludzi zmęczony jestem psychicznie. Dzisiaj starałem się zrozumieć jedną rzecz... a mianowicie to, żeby odpowiedzialni za destrukcję, degradację środowiska i głupotę ludzie, którzy serwują mi chemiczne i trujące jedzenie, szkodliwe powietrze, zanieczyszczone syfem poprzemysłowym rzeki,którzy dają mi paskudne warunki do życia, bezrobocie, choroby rakowate i przedwczesną śmierć mogli zmienić swoje nastawienia do świata i swoje ohydne postępowanie... muszę zmienić się JA...!!! Ja który właśnie ich piętnuję, wytykam im to co robią, Nie zgadzam się z agresja, przemocą i tyranią mam się zmienić by oni zechcieli być lepsi. A to ci dopiero metoda...! Nawet nie będę jej próbował... Dobranoc

Dzień 391

2010-03-27T00:02:00.002+01:00

Sam nie wiem jak to się dzieje, że ten czas tak szybko leci. Jest już godzina 0:15 a co za tym idzie w parze...? Zmęczenie i sen, którego zatrzymać raczej się nie da... Jakbym mało miał pracy wczoraj dostałem krzesło do wyplatania, dzisiaj następne... Siedzę więc i przeplatam te swoje ciasne oczka i mijającego czasu nie widzę. Pracując do późna nad krzesłem, zastanawiałem się nad charakterem ludzi. Od dwóch dni piszę posty na ten temat... i czytam różne wypowiedzi i dobrze, że tak jest, bo widzę, że te posty wzbudziły żywe zainteresowanie... i to jeszcze tak mocno zróżnicowane zainteresowanie. Jedno jest pewne tak jak to, że tu siedzę i piszę... a mianowicie to, że takie tematy są niechciane. To tematy, które godzą w nas samych i w nasz wizerunek porządnych ludzi, choć nie mam co do tego najmniejszej wątpliwości, że tacy też są na naszej ziemi. Każdy zaprzecza, że śmieci, a jednocześnie ma gdzieś czystość, porządek i dobro naszej Ziemi i naszych przyszłych pokoleń. Każdy chce uchodzić za tego dbającego o środowisko, za tego kulturalnego i oburzającego się gdy mówimy o ludziach brudasach, wandalach, trucicielach, sadystach pastwiących się nad partnerami i zwierzętami. Czy Wam się to podoba czy nie... tacy właśni jesteśmy. To tylko nieliczne jednostki spełniają miano dobrze wychowanych i dbających o własne środowisko. Już widzę ta nadąsane miny... już słyszę pod swoim adresem wyzwiska i epitety... A więc zapraszam wszystkich do chwili prawdy. Zdobądźmy się na odwagę i może nie publicznie, ale sami przed sobą, w ciszy własnych mieszkań odpowiedzmy: Jesteśmy tacy za jakich przed innymi uchodzić chcemy...? Czy znajdzie się ktoś kto nigdy nie rzucił na ulicę, trawnik, pod drzewo, czy gdziekolwiek w inne miejsce niż kosz na śmieci papierka od cukierka, peta, zapałki. Czy nie pozostawił w pociągu, w kinie , teatrze, metrze, w parku pustej butelki po napoju...? Czy są tacy, którzy nigdy nie podnieśli ręki na drugiego człowieka, psa, czy inne zwierzę. Czy są między nami tacy, którzy powiedzą JA! Ja nie zrobiłem nigdy w życiu żadnej z tych rzeczy! Jeśli tacy są... chylę przed nimi czoła aż do samego pasa... i zarazem mówię... dzięki wam... bo jesteście wielcy... Dobranoc.

Dzień 390

2010-03-25T23:41:00.001+01:00

Ostatnio żyję bardzo intensywnie... dochodzi do tego, że nawet nie zauważam upływającego czasu... tak było i tym razem... Zerkam przypadkowo na zegarek i widzę godzinę 22:45. Zatem wypadałoby coś napisać. Zastanawiam się nad krótkowzrocznością większości ludzi... i bynajmniej nie chodzi tu o wadę wzroku tylko o brak widzenia szerokopasmowego. Poruszamy tu różne tematy i wygłaszamy swoje uwagi. Niektóre są realne, perspektywiczne, logiczne, nawet futurystyczna, ale i są takie, które przekraczają nasze granice postrzegania zmysłowego. Ja jednak chcę pokazać tu swój punkt widzenia w temacie mamony. Uważam, że nic nikomu z nieba nie leci. To tylko w biblii spadła na głodujących manna, a właściwie (mana) z nieba. Jestem niemal pracoholikiem i pracą własnych rąk dochrapałem się 27 letniego samochodu i sklepiku o powierzchni 8 m kwadratowych. W dzisiejszych czasach żeby dojść do dużych pieniędzy trzeba być cwaniakiem, mieć dojścia do tych, którzy siedzą na baaardzo wysokich stołkach. Trzeba jeszcze do tego być cynikiem i swojego rodzaju egoistą wykorzystującym bez skrupułów innych ludzi. Na ogół te wspaniałe biznesy prowadzi się w sposób urągający wszelkim ludzkim normom o ochronie środowisk. Zatruwając ściekami poprodukcyjnymi i skażając chemią i różny syfem odpadowym glebę, pokarmy i atmosferę, "wspaniałomyślni" biznesmeni biorą, oczywiście na pokaz udział w akcjach charytatywnych. Sponsorują jakąś małą oczyszczalnie ścieków i segregują na oczach sąsiadów śmieci.... O zgrozo, udaje im się zaślepić i otumanić społeczeństwo, a nawet tych całkiem ślepych i bez wyobraźni ludzi pozyskać jako swoich popleczników. Ba, ci dobroduszni biznesmeni stają się dla tych ślepych naiwniaków idolami i wzorcami doskonałych i chroniących swoje środowisko "Kapitanami Planeta". Otwórzcie swoje zaślepione mamona oczy... bo za kilka dni możecie już nie mieć czym oddychać i wtedy nawet pełne wory brudnego szmalu nie pomogą Wam wyleczyć się z raka płuc, trzustki, piersi, macicy i wszystkiego czego tylko da się... Nawet w obliczu śmierci nie dadzą Wam spokoju kolejni cwaniacy od farmacji. Gdy będziecie prosić o ratunek bezlitośnie obedrą was z wszystkiego co tylko macie... Czas na refleksję nastał... Dobranoc

Dzień 389

2010-03-24T23:01:00.003+01:00

Ojojojoj...jest już godzina 23:10 a to obliguje mnie do rozpoczęcia dzisiajszego posta. Dzień był piękny i pogodny... świeciło wiosenne słoneczko i było cieplutko... Myślę, że za kilka dni zobaczymy już grube pączki rozwijających się listków i wszelkiej maści kwiatów. A i wszelkiego gatunku ptaszki rozpoczną zaloty w celu założenia tegorocznych domów i rodzin... Życie nabierze jasnych barw i szybszego tempa... no i stanie się zdecydowanie znośniejsze i łagodniejsze dla wszystkich porzuconych istot. Będzie obfitość owoców i wszelakich darów natury... Oj żeby tak człowiek nie niszczył bezmyślnie tych smakowitości opryskami, pestycydami, nawozami sztucznymi i nadmierną ilościę zaprawiaczy, polepszaczy, dosmaczaczy, dobarwiaczy... bo i po cóż poprawiać naturę... coś co jest samo w sobie doskonałe...A teraz zamieszczę ostatnie już zwrotki wiersza pt. Porzucone psy...

Na podwórku wnuk się bawi,
Kiedyś psinkę w domu miał…
Tatuś jednak psa przepędził,
Bo na wczasy jechać chciał.

Ufny dzieciak dłoń wyciąga,
Chce się wtulić w jego nos.
Zapomniawszy co to miłość,
Ów przodownik jeży włos.

Jeszcze warknął ostrzegawczo,
Potem skoczył nagle w przód.
Za nim ruszył jak w amoku,
Czworonogów dzikich ród…

Bogdan Chmielewski

Dzień 388

2010-03-23T20:26:00.004+01:00

Jeszcze jest wcześnie... czyli godzina 20:55. Idąc swoją drogą życia, ciągle spotykamy i mijamy na niej różnych ludzi. Niektórzy są obojętni(neutralni) energetycznie... Niektórzy mają tak toksyczne energie, że z prędkością konia wyścigowego oddalamy się na bezpieczną pozycję. Ale i są tacy, którzy emanują taką ciepłotą i pozytywną energią, że odejść od nich nie chcemy, choć ich zupełnie nie znamy. Przy niech czujemy bezpieczeństwo... mamy wrażenie jakbyśmy znali się setki, nawet tysięce lat. Natychmiast odbieramy ich smutki, radości, tęsknoty i płynącą od nich miłość... i w ich cieniu zaczynamy rozumieć, że chcemy z nimi iść gdzieby oni nie szli. Te energie doskonale odbierają zwierzęta domowe, ale i te dzikie. Wtedy czujemy się jakbyśmy byli jednym tworem, jedą energią... i to można porównać do namiastki prawdziwego szczęścia... ale mogą to poczuć i zrozumieć tylko nieliczni na tej Ziemi... Mimo to, jedno jest pewne, a mianowicie to, że wcześniej czy później każdy tą energię poczuję i już nigdy nie będzie chciał czegoś innego...
A teraz kolejna częśc wiersza pt. Porzucone psy...

Robi człowiek z lisów futra,
Szyje płaszcze, torby, teczki.
A w kościołach do niedawna,
Na ołtarzach rżnął owieczki…

Błąka się po drogach pupil…
W łzawych oczach rozpacz lśni.
Głód pożera mu wnętrzności,
Toć i kostka wołu mu się śni.

Coraz więcej porzuconych,
Jest na świecie biednych psów.
Z winy człeka zbite w stada,
Chaotycznie mkną na łów…

Gdzieś w zaułku psy zdziczałe,
W żółtych ślepiach niosą strach.
Ich przewodnik strosząc kudły…
Stoi tuż przy ludzkich drzwiach.

Dzień 387

2010-03-22T23:29:00.003+01:00

Dochodzi godzina 23:40 a więc najwyższy czas aby napisać posta. Dzisiaj to znaczy w nawiązaniu do tych biednych zwierzaków zamieszczę wiersz o porzuconych psach...
A oto i on... oczywiście prezentacja nastąpi w częściach...

Porzucone psy

Kocha człowiek psiaki miłe,
Kotki, nutrie, norki, słonie.
Na koniku chciałby jeździć
I ptaszęta chwytać w dłonie.

W domu trzyma, kąpie, pieści,
Głaszcząc karmi te zwierzęta,
Później co niektóra sztuka,
Będzie z mieszkań usunięta.

Na wakacje czas by jechać…
Toć i zwierzak nie wygodny.
Czas się pozbyć ulubieńca,
Choć jest czysty i pogodny.

Na spacerek pan wyruszy,
Psa porzuci gdzieś za płotem,
A gdy wróci do swej chaty,
Zajmie się burasem – kotem.

Dzień 386

2010-03-21T19:29:00.004+01:00

Kolejny dziń z naszego życia odchodzi do przeszłości... Co prawda jest dopiero godzina 19:45 i tak naprawdę do nowej doby pozostało jeszcze cztery godziny i piętnaście minut, ale uwzględniając godziny snu, właściwie już go nie ma. Przeczytałem Tatiany wpis, a w nim zdanie o porzuconym i uwiązanym do drzewa zwierzaku. To wywołało we mnie zadumę i smutek, bo przeczież taki los zgotował pieskowi człowiek... A może to zwykły bydlak, a nie człowiek! Może to człowiek powinien być uwiązywany na pustkowiu do drzewa i pozostawiony na pastwę losu na krótkim łąńcuch, tak krótkim żeby nawet położyć się nie mógł... Czy nabrałby taki typ szacunku do innej żywej istoty...? Myślę, że gdyby postał przy tym drzewie kilka dni o głodzi i chłodzie, nabrałby szacunku i to bardzo szybko. Na niektórych bezdusznych niby ludzi tylko porządny kopniak w zadek skutkuje... Jakie to smutne... Dlaczego ludzie to robią...? Nie wiecie? Ja wiem... Dlatego to robią ponieważ są inwalidami uczuciowymi... zwykłymi bezdusznymi kalekami... Kilka dni temu pisałem o paskudnym nawyku ludzi, którzy podrzudcają psie odchody innym mieszkańcom... i teraz doszliśmy do kolejnej... o wiele gorszej cechy człowieka... Wyrzucanie z domu niepotrzebnego zwierzaka... i to jeszcze w jaki okrutny sposób. Przywiązując go do drzewa i pozostawiając bez szans na dalsze życie... Śmierć głodowa psa...! To nic wielkiego! Boć to tylko nierozumne bydle... A może jest odwrotnie... A gdzie tu miejsce na mądrość wypowiedzianą ponad dwa tysiące lat temu: Szanuj bliźniego swego jak siebie samego... ale pies to nie bliźni! Szkoda, że wielu z nas tak właśnie myśli...

Dzień 385

2010-03-21T01:10:00.004+01:00

Jest już baaaardzo późno... czyli godzina 01:25. Ale mnie nic nie zraża, ani nie odstrasza. Siadam przy biurku i piszę posta. Zgodnie z wczorajszą obietnicą napiszę kilka zdań o imieninowej imprezce. Tradycyjnie już spotkaliśmy się u Naszej Kwoczki Bożenki.Imprezkę zwołaliśmy z uwagi na zbiegające się w bliskim czasie imieniny obydwu Bożenek (13.03.)i Mnie Bogusia(19.03.)Niezwykle miła atmosfera jaka zawsze panuje przy tego rodzaju naszych spotkaniach, daje nam poczucie niesamowitej ciepłoty, bliskości i rodzinnych wręcz klimatów. Oczywiście oprócz atmosfery były drobne upominki, karty z pięknymi życzeniami... a pomysłowość jaką przejawiają wszystkie osoby, jest fenomenalna. Wszystko robione po to, aby urozmaicić wrażenia i wzmocnić odczucia przyjaźni między nami. Gwoździem programu był prezent dla Bożenki inicjatorki tych spotkań. Jako że okrzyknęliśmy ją Naszą Kwoczką... dostała dużą kwokę siedzącą w koszyku na sinie wraz z 12-toma pisklętami. Tyle nas jest w obecnym i zarazem ścisłym gronie osób. Mnie Bożenki zrobiły psikusa i jako, że jestem miłośnikiem damskich piersi sprezentowały mi damskiego cycoszka wielkości dużego pomelo. Wykonany jest z miękkiej gumy, naturalnej barwy i kształtu... W dotyku prawie nie ustępujący prawdziwej piersi... Zabawa była wspaniała. Zrobiliśmy wiele zdjęć z cycoszkiem w roli głownej. Stół szwedzki zastawiony obfici i jak zwykle z ilością potraw na wyrost... Zadowoleni i rozbawieni rozjechaliśmy się do domów po 23:20. Ale przed pożegnaniem już szukaliśmy następnej okazji do kolejnego spotkania w takim składzie... i oby nasze spotkanie trwały i służyły nam w doskonałych relacjach baaardzo długo... albo jeszcze dłużej... Dobranoc.

Dzień 384

2010-03-19T23:04:00.003+01:00

Moi Drodzy... mamy już godzinę 23:15. Właśnie skończyłm piec szarlotkę na jutrzejsze spotkanie imieninowe. Na jutro zostało mi jeszcze trochę prac kulinarnych, ale to już pesteczka. Najważniejsze z tego wszystkiego są prezenty... to w sumie drobiazgi, ale trzeba je ładnie opakować... a i wykazać się pomysłowością by uzyskać efekt zaskakujący... Każdy stara się przyjemnie i miło zasakoczyć tego kto w danym momencie świętuje. Poza tym tak naprawdę nie chodzi o prezenciki tylko o miłe spotkanie w doskonałej atmosfrze. Zatam nie będę się rozpisywał... Napiszę coś więcej po jutrzejszym spotkaniu... Dobranoc.

Dzień 383

2010-03-18T22:54:00.007+01:00

Dzisiaj chyba po raz pierwszy w tym roku poczułem cieplejszy powiew nadchodzącej wiosny... Zerkam w tej chwili na zegarek i widzę godzinę 23:10. Z zimy już nie wiele zostsało, ale gdzie niegdzie widać jeszcze brudne zwałowiska zalegającego śniegu. To jednak nie jest aż tak strszne, bo należy logicznie zakładać, że tak właśnie wygląda przemijająca zima w mieście. Jednak najgorsze z tego co możemy po zimie zobaczyć, jest totalny brud. Wszędzie widać psie, obrzydliwe kupy. Są dosłownie co pół merta. Nie daj boże zapuścić się ścieżką przez trawnik. Ryzyko wdepnięcia w psie odchody jest tak wielkie, że aż oczywiste. Za każdym zaułkiem, krzakiem, drzewkiem, a nawet na chodnikach leżą puste butelki po wypitych trunkach. Puszki po piwie można spotkać zdecydowanie rzadziej, ale to tylko dzięki bezdomnym, którzy wygarniają nawet najbardziej zdezelowane i zanoszą je do skupu metali kolorowych. Różnego rozmiaru i koloru torby foliowe walając się wszędzie, tworzą obraz i pejzaż naszych miast i naszej kultury. Ile razy widzę taki obraz, zastanawiam się nad wnętrzami ludźi dzięki którym muszę te wszyskie paskudztwa oglądać i jednocześnie szpecić swój spragniony piękna nadchodzącej wiosny wzrok. Czy naprawdę nikomu nie przeszkadza widok własciciela pieska, który rżnie na środek chodnika dla pieszych, a jego pożal sie boże "pan" spokojnie temu się przygląda, a następnie obojętnie znika wraz ze swoim paskudzącym pupilem!!!Czy już tak nisko upadliścy, że nie przeszkadza nam powszechny brud, psie odchody i walające sie wszędzie foliowe strzępy toreb...?!!! Zgroza...!Jednak od zgrozy jeszcze gorsze jest tatalnie przerażające i ogólne zobojetnienie nie tylko na sprawy brudu serwowanego przez ludzi, ale bezduszna znieczulica na krzywdę i nieszczęścia żyjących tuż obok nas innych ludzi... Wyobrażam sobie jakby się czuł ten obojętny, gdyby nieszczęscie przydarzyło się właśnie jemu... Pamiętajcie i zastanówcie się nad swoim zachowaniem, bo jutro każdy z nas może zasłabnąć i upaść wprost pod nogi przechodzącego obojętnie człowieka... Ale czy na pewno jeszcze człowieka???

Dzień 382

2010-03-17T23:31:00.002+01:00

Jest już bardzo późno... czyli godzina 23:45 Jestem zmęczony i chce mi się spać, ale znim pójdę do łóżka jeszcze napiszę kilka słów. Dzisiejszy dzień był dla mnie i zresztę nie tylko dla mnie dość intensywny. Minął na poszukiwaniach drukarni. Chodzi o najkorzystniejsze warunki wydrukowania książki. O dziwo rozbieżności między poszczególnymi drukarniami są tak wielkie jak bezdenna przepaść... i wahają się między 2500 a 6500 złotych za 300 sztuk. Ten ostatni przesadził tak mocno, że aż wierzyć mi się nie chiało. Daje to 21,7o zł. za egzemplaż...A gdzie tu moja gaża za napisanie...?! Ręce mi opadły i dałem sobie z tym komś spokój... Niech tam sobie siedzi i czeka na naiwniaka, który da się oskubać do cna... Dobranoc

Dzień 381

2010-03-16T19:28:00.005+01:00

Zgodnie z cyklem natury mijają tygodnie, dni, godziny i minuty... i dlatego w tej chwili jest godzina 20:15. Przepełniony przemyśleniami i refleksją nad przemijaniem rozpocząłem pisanie dzisiejszetgo posta. W dzisiejszym poście chcę poruszyć temat przemijania dawanych obietnic, koleżeństwa, znajomości, przyjaźni. Ba nawet deklarowanych tak żarliwie i jakże często przed ołtarzem miłości. Dlaczego to robimy skoro nie wiemy czy jesteśmy w stanie dotrzymać deklarowanych przyrzeczeń... Mijają dni w miłej scenerii, mijają miesiące nawet lata, a potem... a potem nagle wszystko powszednieje, słabnie, blednie, przemija i znika. Ukochana(y) odchodzi i szuka sobie tego samego z inną osobą... Mało tego, pali za soba wszystkie mosty i teraz udaje, że poprzedni obiekt jego deklaracji nie istnieje... Może i nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby oboje czuli to przemijanie jednakowo i to jeszcze w jednym czasie. Problem zaczyna się wtedy gdy jedno z nich deklarowało swoje uczucia prawdziwie i pokochało z całego serca i na zawsze...! Wtedy stoi samotnie w oknie i zza gęstej firanki woła w bezkresną przestrzeń: Czy mnie jeszcze pamiętasz!!!??? Ale odpowiedź nie nadchodzi... i nie nadejdzie nigdy... a wiecie dlaczego...? Ano dlatego, że tamta osoba nie miała w swoim sercu dla nas nic oprócz wygodnictwa i chęci posiadania... Jakie to smutne... ale jak boleśnie prawdziwe...

Dzień 380

2010-03-15T22:21:00.003+01:00

Powoli wskazówki zegara przesuwają się na godzinę 22:40. Siedzę tu zadumany i pogrążony we własnych myślach i zastanawiam się nad tym jak wyglądałoby nasze życie gdybyśmy w młodych latach dokonali wyboru takiego jak dyktował nam poryw serca! Każdy z nas miał w młodości swoją wielką i porywającą miłość. Tą dla której chciał umierać... dla której pękało jego młode i niedoświadczone serduszko... Co by było gdybyśmy poszli właśnie za tym porywem serca... Wcale nie wątpię, że są tacy którzy są w takich związkach od samego początku... i być może nawet cieszą się wielkim szczęściem... Ja jednak chcę powiedzieć o tych, którzy w jakiś dziwny, niepojęty i niezrozumiały sposób odrzucili swoją miłość...! Mimo, że ją odrzucili, do dzisiaj tkwią w przeświadczeniu, że popełnili największe głupstwo świata. Ale czy to jest prawdą...? Czy ich zauroczenie nie prysnęło by po kilku latach tak szybko jak się pojawiło...? Czy bylibyśmy tymi osobami którymi w tej chwili jesteśmy...? Ja jestem przekonany o tym, że każdy ma swoją drogę do przebycia. Czasem jest to droga łez, czasem pełna wyboi, czasem pozornej wygody, czasem braku uczuć i wiecznej tęsknoty do wielkiej i czystej miłości... ale zawsze jest to droga, którą przjść musimy. Chociażby po to, żeby kogoś wspierać, albo spotkać... a i poznać na stare lata smak prawdziwej miłości. Gdzie już seks się nie liczy, tylko wielkość prawdziwych i bezinteresownych uczuć... Ciekawy jestem ilu z Was może powiedzieć: Niczego nie żałuję... znalazłem to na co czekałem tyle lat. Jeśli jeszcze tego nie możecie o sobie powiedzieć... to znaczy, że jeszcze ten moment nie nadszedł... albo jesteście związani z materializmem tego świata tak bardzo, że nie zdołacie doświadczyć prawdziwej istoty ludzkiej natury... A może jeszcze nie jest zapóźno... może już jest najwyższy czas by pogrążyć się w zdumie i refleksji nad drogą, króra wybraliśmi, którą idziemy i choć prowadzi nas do nicości... zejść z niej nie chcemy...

Dzień 379

2010-03-14T22:26:00.002+01:00

Właśnie za oknem panuje ponownie wspaniała zima... Jestem pod urokiem tego pięknego widoku i dlatego poszliśmy z Eweliną na nocny spacer... O godzinie 22:35 raczej nie chodzę na spacery... ale śnieg sypie takimi wielkimi płatkami, że nie mogłem się oprzeć. Jest ciepło czyli około zera stopni. Nie ma wiatru więc te ogromne płatki lecą bardzo wolno. Przyklejają się do nosa, brwi i policzków... osiadają na mojej brodzie. Zabraliśmy ze sobą wielki parasol. Ewelinka trzymała go nade mną by nie napadało w obiektyw aparatu, a ja pstrykałem w kierunku takich trochę opdświetlonych lampami ulicznymi miejsc. Fotki wyszły fantastyczne... z różnymi barwami światła... Być może wykorzystam jakąś na okładkę którejś z moich książek... No i będę miał wspaniałą pamiątke przemijajęcej zimy... Jutro pewno z niej już nic nie zostanie... Zamyśliłem się... przecież z nas też kiedyś niewiele zostanie... no chyba, że zapracujemy sobie na wieczną pamięć pięknym sercem, wspaniałomyślnymi czynami, przyjaźnią... A może i moje pisanie ocaleje na wieczną pamiątkę... Przecież nie chcemy ot tak sobie zniknąć i już...! Dobranoc

Dzień 378

2010-03-13T23:19:00.003+01:00

Jestem już w domku... a na zegarze mamy godzinkę 23:28.Źiewam jakbym nie spał ze trzy noce... ale mimo to nie mogę pozwolić aby nie było na blogu dzisiejszego posta. A więc śpieszę z wyjaśnieniem, otóż dzisiaj "Sanepid" pojechał awaryjnie z pomocą do strapionej duszyczki. "Sanepid" to ekipa ratunkowa w sytuacjach awaryjnych... to znaczy jeśli ktoś z dobrych znajomych wpada w dołki psychiczne, mysie dziurki, schowki pod miotłą i miewa z jakichś przyczyn złe nastroje, albo po prostu musi się wygadać. Takie sytuacje są powodem do nagłego najazdu "Sanepidu", który pociesza, wyjaśnia, jest cierpliwy i serdeczny... Wspiera, daje dobre wskazówki i co zrobić by nie mieć złego nastroju... i dzisiaj właśnie była akcja wspierająco ratunkowa... Życzę Wszystkim spokojnych snów i dobrej nocki... i oby "Sanepid" jeździł bezawaryjnie w odwiedziny... pa

Dzień 377

2010-03-12T23:09:00.003+01:00

Oj zagadałem się, zagadałem... ale jak tu nie gadać jak rozmowa i rozmówczyni jest przyjemna... A zegar nie zależnie od tego czy miło mi się rozmawia, czy nie odmierza nieubłaganie swój czas. Jest więc godzina 23:25, a ja jeszcze nic nie napisałem. Zatem zabieram się niezwłocznie do pisania dzisiejszego posta... myślę, myślę i nic nie piszę bo jak tu pisać coś sensownego kiedy myśli biegną do innego tematu...W takiej sytuacji dochodzę do jedynego logicznego wniosku. Nie ma co się wysilać... Lepiej zostawić mądre posty na dzień kiedy umysł będzie wypoczęty i wolny od wszelkich zakłóceń natury materialnej... Zatem Dobranoc Moi Mili Pa...

Dzień 376

2010-03-11T20:58:00.005+01:00

W samą porę zoirientowałem się, że mija już godzina 21:25. Nie jest jeszcze wcale tak późno, ale gdy napiszę wcześniej posta bedę miał trochę więcej czasu na składanie książki i odpisanie na listy z poczty mailowej. Nie zdarza mi się jeść i jednocześnie pisać posta... ale zawsze musi być ten pierwszy raz. Gwoli ścisłości wzięła mnie chętka na zupkę pomidorową. Tak więc zajadam pomidorówkę i piszę posta. A skoro jem to i myślenie mam podobne. Rozmyślam o smaku. Co to takiego ten nasz wszechobecny smak...? Ano smak to nic innego jak zmysł służący do chemicznej analizy składu pokarmów. Jednak często się zdarza, że określenia - smak - używamy do oceny własnego lub cudzego gustu... a skoro gustu to i oceny urody i estetyki. Jakże często używamy takiego stwierdzenia: Ale ta dziewczyna jest apetyczna...! Ale czy można o niej powiedzieć, że jest smaczna...? Myślę, że nie. A to z dwóch powodów. Nie jest ona pokarmem, a my nie jesteśmy dziewczynożercami... chociaż są apetyczne. Mimo, że dziewczyny nie są jadalne, konsumujemy je nieco inaczej. Całujemy, pieścimy, pragniemy je dotykać, przebywać w ich towarzystwie, chcemy je kochać, czasem nawet zdarza się, że kochamy prawdziwym uczuciem i energią swojej duszy... Smutne jest tylko to, że tak naprawdę i szczerz obdarzamy się tym uczuciem zbyt rzadko... a więc Moi Mili przekształćmy wzajemną konsumpcję siebie w uczucia... bo tylko w nich znajdziemy wzajemny szacunek i wieczne wsparcie...

Dzień 375

2010-03-10T20:19:00.003+01:00

Właśnie skończyłem czytać wpisy do wczorajszego posta... a jest w tej chwili godzina 20:38. Słyszę w nich krzyk... i mimo że ten krzyk nie jest jednorodny, ani tym bardziej jednogłośny, chcę odnieść się do dawania szansy. Czasem nawet wielu szans. Nigdy nie zdarzyło się w moim życiu bym skreślił jakiegoś człowieka z powodu jego uporu, odmienności od mojgo widzenia tego co mnie otacza... Zawsze próbuję przy potrzebującym wsparcia być dotąd dokąd jest to tylko możliwe. Ci, którzy mnie znają dłużej, doskonale weiedzą, że nie opuszczam ich dotąd aż sami ze mni nie zrezygnują. Staram się wspierać i pokazywać optymalnie najlepszą dla każdego potrzebujacego wsparcia duchowego drogę. Jednak jak wszystko tak i cierpliwość ma swoje granice. Ale nawet wtedy gdy wyczerpie się moja cierpliwość i opadają mi ręce z bezsilności nie porzucam nikogo. Zawsze stoję w cieniu, czekam i jestem gotowy na ponowne uruchomienie swoich mozliwości ratunkowych. Zawsze podaję dłoń wyciągniętej dłoni... tylko ta dłoń choćby tylko jednym najmniejszym paluszkiem musi mnie przywołać do siebie. Często gdy jestem bezsilny zakładam, że ten ktoś musi przejść swoją trudną drogę by nabrać doświadczenia i mądrości... i wtedy właśnię stoję na uboczu... ale czekam na jego przywołujący gest...

Dzień 374

2010-03-09T20:50:00.002+01:00

Teraz jest godzina 22:15. W telewizji leci jakiś program o błyskawicach... a ja jestem osłabiony bezsilnością. Tak dobrze czytacie... bezsilnością. Bezsilność to taki stan w którym nic już nie jesteśny w stanie wymyślić, zrobić, wskórać, naprawić, przetłumaczyć, czy wreszcie cokolwiek zdziałać by mogło być nieco inaczej niż jest...!A co może spowodować taki stan...? Wiele rzeczy. Na przyklad spadochron mi się nie otworzył i niemam zapasowego i nic nie mogę zrobić by cokolwiek zmienić w tej tragicznej sytuacji. Ale i mogę natrafić na ludzi, którzy na skutek nieugiętej postawy nie ustępuja na krok i w żaden sposób nie dają się przekonać do innych niż ich racji. A co można w takiej sytuacji zrobić by zmienili swoje zdanie... ano nic nie można zrobić... Jedynie można opuścić ręce i odejść w swoją stronę... i to jest jedyna rozsądna decyzja jaką w takiej sytuacji podjąć powinniścmy... Trzeba tego kogoś zostawić samemu sobie jeśli nie mamy śił i środków do tego aby tego kogoś przekonać do zmiany swojego zatwardziałego zdania... Dobranoc.

Dzień 373

2010-03-08T23:47:00.002+01:00

Oj jak już późno... godzina prawie 24:00. Jestem zmęczony i nie myślę racjonalnie ani jasno...Powiem tylko, że nie podoba mi się nagły powrót zimy... Dzisiejszej nocy ma być 9 stopni mrozu... Ta zima przypomina mi niektórych ludzi... Zanim nastanie jest łagodna. Potem już właściwa i bardzo sroga. Następnie słabnie i odchodzi, a gdy już naiwniaków oszuka, bo wsyscy myślą, że odeszła nagle wraca i znowu mrozi ciła, dusze i serca ludzi i wszystkiego czego dosięgnie. Z ldźmi jest identycznie. Przychodzą, głaskają nas miłymi i ciepłymi słowami, a gdy już zdobędą nasze zaufanie ni stąd, ni zowąd mrożą kłamstwami i brakiem miłości nasze otwarte i gorące serca... ale co najgorsze, nie znikają tak jak przemijająca zima tylko przypinają się do nas jak rzep psiego ogona i odczepić ich od siebie nie można... i chłodzą nas coraz bardziej...aż zamarźniemy na bryłe lodu. A kiedy jakimś cudem uwolnimy się z uwięzi, przez wiele lat, a czasem nawet do końca życia nie potrafimy być ciepli dla tych którzy na to zasługuja... Dobranoc.

Dzień 372

2010-03-07T21:38:00.002+01:00

Jak ten czas szybko leci... Jest już godzina 21:55. Zawsze jakoś tak dziwnie się dzieje, że kiedy jesteśmy w miłym towarzystwie, a zwłaszcza gdy poruszamy ciekawe tematy, ten czas właśnie wtedy umyka najszybciej... niemal w zawrotnym tępie. Będąc pod wrażeniem szybko umykającego czasu zastanawiłem się nad istotą bycia w koleżeństwie z bliskimi i dobrymi znajomymi, a z których to związków mogą powstać prawdziwe i długowieczne przyjaźnie, a nawet wspaniałe partnerstwo oparte na miłości... Nie rozmyślałem nad stanem ich istnienia, tylko nad stanem gdy ich nie mamy. Kim byśmy byli gdyby nie było przy nas takich dobrych znajomych... zwłaszcza gdy są to wspaniali i uczciwi ludzie. Jakby wyglądało nasze życie gdybyśmy nie mieli w zasięgu ręki kogoś komu możemy powiedzieć o naszych smutkach, radościach, problemach i sukcesach...! Do kogo o każdej porze dnia i nocy możemy pojechać i to bez anonsowania swojej chęci spotkania. Myślę, że czulibyśmy się jak ten zagubiony wędrowca, który znalazł się na samym środku sahary... A mimo to są tacy, którzy odtrącają tych, którzy są ich przyjaciółmi. Myślą, że są tacy zaradni i samodzielni, że pordzą sobie sami ze wszystkimi sprawami... Ale to nie prawda! Nie poradzą sobie... bo kto zastąpi prawdziwego i szczerego przyjaciela...? Ja nie znam na to pytanie odpowiedzi... Dobranoc

Dzień 371

2010-03-06T23:27:00.002+01:00

Jest już późno... czyli godzina 23:46. Dzisiejszy dzień spędziłem na pracy w sklepie i po południu w miłej gościnie... u moich dobrych znajomych... Cieszę się, że u nich wszystko jest w porządku... no i najważniejse widzę w nich uczucia do siebie... a to jest dla mnie najfajniejsza wiadomość... A teraz zamieszczę drugą część "Drogi do nikąd". Oto ona:

Pianę u pysków toczą Twe konie,
Spod kopyt strzela warkocz komety,
Oko jak lampion każdemu płonie,
Gdy ciągną brzemię naszej Planety.

W horyzont wbiłeś wzrok półprzytomny
I pragniesz pojąć problem niechciany,
Na barkach dźwigasz ciężar ogromny,
Misternie z ludzkich krzywd utkany.

Pędzą lata, mijają wieki, eony.
Giną drzewa z rąk człowieka,
Odchodzą ludzie, padają bastiony,
Tylko nikt nie wie, co nas jeszcze czeka.

Bogdan Chmielewski
Warszawa 20. 04. 2008r.

Dzień 370

2010-03-05T19:25:00.002+01:00

Jest jeszcze dość wcześnie... czyli godzina 19:35. Pogoda znowu była zimowa. Padał śnieg... Na drogach było śliskio, a samopoczucie w zależności od osobowości różne... Jedni w takich warunkach atmosferycznych cierpią bóle głowy, inni wahania i skoki ciśnienia, a jeszcze inni są sflaczali, śpiący i tak jak sami mówią do niczego... Na mnie nie działa aura pogodowa. Na mnie działa ludzka głupota. Proszę nie mylić z marnym wykształceniem, lub jego całkowitym brakim. Taka zwykła głupota wynikająca z bezmyślności, albo zwykłego lenistwa... Ludzkie lenistwo powoduje, że ci o których mówię odpychając od siebie pewne czynności, a i zdroworozsądkowe myślenie potrafią wykazywać się zadziwiającą pomysłowością. Udają, że nic nie rozumieja, pracuja i celowym destrukcyjnym myśleniem powodują w innych ludziach odruch odtrącenia... bo kto z pracowitych osób zgodzi się na działanie które nie przynosi pożytku i wręcz szkodzi...wtedy szkodliwy leń zaciera rączki, bo to przecież jego przepędzili od pracy, a nie on źle pracowałi i się lenił... A więc nie bądźmy naiwni i nie dajmy się nabijać w butelkę. Nie dajmy się wpuszczać we współczucie i wyrozumiałość leniwym od urodzenia cwaniakom. Pomyślmy raczej o swoich dzieciach i co z nich wyroście gdy będziemy sami uczyć ich lenistwa i braku szacunku dla cudzej pracy. Dziecko nie może się lenić dlatego, że jest dzieckiem. Musi mieć wpajane drobne obowiązki... a z wiekiem coraz większe i trudniejsze zadania. Już od najmłodszych lat powinniśmy pokazywać naszym dzieciom, że wsólny wysiłek na rzecz rodziny, bliskich i nawet obcych starszych ludzi cementuje uczuciowo i sprawia, że szanujemy każdego człowieka...Bo czyż nie o szacunek w starszym wieku nam chodzi...!!!??? Pozdrawiam i życzę miłego wieczoru...

Dzień 369

2010-03-04T23:06:00.004+01:00

W tej chwili minęła godzina 23:15. Czyli jest już dość późno... Ostatnio pisałem swoje posty zdecydowanie wcześnie. Widocznie uskrzydliło mnie zlecenie do druku mojej książki, że jeszcze tu o tej porze jestem. Sprawy od razu nabrały rozpędu i wszyscy zaangażowali się rzetelnie i z pełnym oddaniem. Nie będę ukrywał, że mam w tej drukarni specjalne wzgledy i naszym spotkaniom przyświeca miła atmosfera. Oczywiście nie obyło się bez drobnych uchybień z mojej strony. Okazało się że okładka nie ma grzbietu i nie zamieściłem w książce numeru ISBN... ale to w sumie drobiazgi, które szybko zostały usunięte. Teraz tylko pozostaje mieć nadzieję, że już wszystko pójdzie jak po "maśle" czego sobie i wszystkim zaangażowanym w wydanie ksiązki życzę. Dzisiaj zaprezentuję jeden z wcześniejszych moich wierszy... Oto on:

Droga do nikąd

Świecie – pełen dusz zbłąkanych,
Materializmu, smutku, przemocy.
Ile Narodów nie pojednanych,
Zaciekłe wojny ze sobą toczy.

Na firmamencie granat purpury srogi,
Nabrzmiały przykrył światło obłokiem
I jasne gromy ciska pod nogi
I toczy wody rwącym potokiem.

Rydwanem czasu pędzisz po niebie
I trasę znaczysz ponurym smogiem.
Nie wiem czy kochasz samego siebie,
Będąc destrukcji strasznym Bogiem.

Dzień 368

2010-03-03T22:42:00.002+01:00

Zaraz minie godzina 23:00. Dzisiejszy dzień minął mi w ruchu. Jeździłem po różnych miejscach i dopracowywałem szczegóły związane z wydaniem książki. Jutro jestem umówiony z drukrnią, której chcę zlecić wydrukowanie właśnie tej książki. Pogoda nie była najlepsza więc po powrocie do domu poczułem się zmęczony i jakiś taki nie swój. Położyłem się na wersalce i wyobraźcie sobie... przespałem dwie godziny... a teraz już nieco w lepszym stanie odpiszę na listy i po zamieszczeniu tego skromnego posta udam się na nocny spoczynek... Życzę wszystkim spokojnych snów. Dobranoc

Dzień 367

2010-03-02T19:52:00.002+01:00

Drugi dzień marca zbliża się do godziny 20:10. Jakbym zlikwidował dwukropek między cyfrą wskazującą godzinę, a czyfrą wskazującą minuty, połączenie ich dałoby nam aktualny wskaźnik rok 2010. Wielu ludzi zadaje sobie pytanie jaki będzie i co przyniesie... ale czy warto się nad tą niewiadomą głowić, zastanawiać...? Moim zdaniem nie warto. Szkoda czasu i nerwów. Natomiast zawsze i o każdej porze warto jest zastanawiać się nad swoim stosunkiem do innych ludzi. Nad własny stylem, kulturą, uczuciami, uprzejmością, tolerancją i akceptacją tego co nas otacza. Warto jest zadawać sobie pytanie: Dokąd zmierzam...? Dokąd chcę iść...? Czy lepiej jest mieć przy sobie szczerych i gotowych nieść pomoc przyjaciół, czy lepiej jest żyć z agresją, ignorancją i brakiem zaufanie do każdego, kto się do nas zbliży. Często jest tak, że za swoje niepowodzenie, brak szacunku, szczęścia i braku miłości winimy cały świat i wszystkich żyjących w nim ludzi... Jednak czy słuszne są takie gorzkie pretensje...? Oczywiście, że nie. To rozżalenie zasłania i tak już mało co widzące oczy. To smutek samotności i braku miłego przyjaciela sprawia, że brakuje w ludziach samokrytycznej i sprawiedliwej oceny. To brak zaufanego przyjaciela i choćby odrobiny miłości sprawia, że zachowujemy się irracjonalnie... Prawda jest taka, że to my sami budujemy sobie przyszłość... przyszłych przyjaciół i każdą minutę życia... A więc baczmy na to co myślimy, co rozsiewamy innym ludziom pod nogi bo z tych ziarenek powstanie nasze późniejsze i całe życie... Jak mówi jedno z przysłowm naszych dziadków..."Zanim coś powiesz to się dziesięć razy zastanów...!!!"

Dzień 366

2010-03-01T15:48:00.002+01:00

Dzisiaj wyjątkowo wczesnie zabrałem się za pisanie posta. A więc jest godzina 15:50.
Tak więc rozpocząłem drugi rok bytności z moim blogiem w necie. I z tej przyczyny chcę tym wszystkim, którzy nie wiedzą, zapomnieli lub na skutek pobieżnego czytania nie doczytali się w moich postach w jakim celu stworzyłem swojego bloga, pragnę przypomnieć i uzmysłowić, że TA pozycja została stworzona do prezentowania moich wierszy, ale i do pokazywania tym, którzy zatracili się uczuciowo w materialnym świecie i wiecznej pogoni za dobrami materialnymi, czym są uczucia. Zwłaszcza te zapomniane, a także te zepchnięte z różnych przyczyn głęboko do podświadomości. Jak widać z treści niektórych wpisów... no cóż nie każdy potrafi zrozumieć i zaakceptować moją wolę, ani tymbardziej znaleźć swoje miejsce w moim blogu. Są w znakomitej większości osoby, którym odpowiada klimat panujący w tym miejscu i to one wespół ze mną tworzą atmosferę bloga, ale i są tacy, którym wręcz szkodzi miła i pozytywna energia tu panująca. Blog jest publiczny i każdy ma prawo do wypowiadania swoich poglądów na jego łamach… jednak należy to robić w sposób nienarzucający swojej myśli, tolerancyjny do inności drugiego człowieka, kulturalny i nie obraźliwy. Niedopuszczalne jest szarganie cudzej religii, obyczajności, dobrego imienia i etyki. Wypowiedzi każdego wpisującego nie mogą być niekończącą się przepychanką i wręcz żywcem wyjętą polemiką z podrzędnego brukowca…! Jeśli do tego dopuścimy, miejsce naszej oazy przytulności straci miłą i ciepłą atmosferę i przemieni się w bazarową pyskówkę… Niestety ostatnie dni pokazały nam, że nie wszyscy to rozumieją i mając za nic kulturalne relacje, szydzą, drwią i obrażają tu skupionych czytaczy ze mną włącznie. W pierwszej chwili postanowiłem nie odnosić się do skierowanego pod moim adresem porównania mnie - człowieka pokoju, akceptacji wszelkiego życia na Ziemi, obrońcę środowiska, wyznawcę i propagatora pokoju, braku agresji, przyjaźni i miłości do chorego psychicznie rzezimieszka, łotra spod ciemnej gwiazdy, sekciarza i oprawcy w jednej osobie „Rasputina”. Po upływie kilkunastu godzin od mojego postanowienia o przemilczeniu tej obrazy, moje wnętrz zbuntowało się i powiedziało NIE. Nie wolno milczeć gdy bezceremonialnie i brutalnie szargają naszą godność i stawiają nas w jednym szeregu z taką kanalią jaką był „Rasputin”… dlatego uprzejmie informuje, że tutaj nie znajdziecie poklasku dla swoich obelg… nikt i nic… zwłaszcza klimat tego miejsca was tutaj nie trzyma…! Wasza droga do krainy wiecznych obelg stoi przed wami otworem… powodzenia. Lojalnie uprzedzam, że każde wpisy godzące w dobre imię każdego z tu obecnych będę usuwał… a jeśli to nie odniesie skutku posunę się do zablokowania takiej osoby włącznie…! A teraz zaprezentuje Wam fragment charakterystyki imć Pana Rasputina odnaleziony w źródłach historycznych… oto on:
***
Grigorij Rasputin urodził się w syberyjskiej wiosce niedaleko Uralu w 1872 roku. Był zwykłym chłopskim dzieckiem. Kiedy dowiedział się o zaledwie kilku cudach chrześcijańskich, Grigorij zaczął naśladować Jezusa, urządzał msze i oddawał krwiste ofiary. Był szefem miejscowej szajki, która kradła, rozrabiała i katowała mieszkańców. Nawet miejscowy pop płacił mu 10 kopiejek tygodniowo, by tylko Grigorij nie chodził na msze. Rasputin stał się w wieku około 15-stu lat nałogowym koniokradem. Uprowadzał konie i niektóre zabijał ze szczególnym okrucieństwem. Postrach wioski i okolic, Grigorij Rasputin wyjechał do wymarzonego seminarium. Nie został kapłanem, ale uczył się czytać i podróżował. W końcu wstąpił do rosyjsko-greckiej sekty…
***
I mnie się nazywa kimś takim…!!! Odsyłam wszystkich oceniających na podstawie fragmentarycznych i powierzchownych informacji do moich postów o tolerancji, pochopnym ferowaniu wyroków i nie ocenianiu innego człowieka… Czyż w Biblii nie jest napisane: Nie sądź byś sam nie był osadzony?
A tak już na marginesie dodam... nie dyskutuję z ludźmi bez twarzy...

Dzień 365

2010-02-28T20:56:00.004+01:00

W tej chcwili mija godzina 21:10... Czy widzicie tą liczbę...? 365, czyli jeden rok. Tak, tak jestem tu jeden rok... Dzisiaj mija jeden rok codziennego wpisywania postów do bloga... Co za systematyka... jak z zegarkiem w dłoni pojawiałem się każdego wieczora... byłem tu wtedy gdy mnie potrzebowaliście, kiedy byłem chory i niedysponowany... kiedy byłem smutny i ogarniała mnie rozpacz... nawet gdy traciłem nadzieję... i nigdy nie zawiodłem swoją nieobecnością. Powiem szczerze, sam nie wiem jakim cudem udało mi się tak długo tutaj być... pisać na temat uczuć... prezentować swoje wiersze i nie zanudzać będących ze mna czytaczy. Wielu z Was ma tutaj swój udział... Część z tu obecnych tylko czyta, inni pojawiają się i cichutko znikają, ale i są tacy, którzy są ze mną od początku... od pierwszego dnia utworzenia bloga... Z mojego punktu widzenia to nie lada wyczyn z obydwu stron. Tak jak w życiu... przeżywamy wspólne zawirowania, wzloty prowadzimy dyskusje... choć nie zawsze zadowalające w równym stopniu obydwie strony. Przeżywamy swoje tragedie, radości, smutki i czasem upadki... i oby tych upadków było jak najmniej... a najlepiej żeby ich wcale nie było... i tego właśnie z okazji tej rocznicy wszystkim życzę... A teraz zamieszcze drugą część wiersza pt. Ocean duszy... oto on:

Tak jak pszczoły do nektaru,
Lgnę do ciebie Moja Miła…
Widząc uśmiech twoich oczu,
Pragnę żebyś przy mnie była…

Scałuj czerwień ust gorących,
Wlewaj w serce żar ogromny.
Zerkaj w oczka o poranku…
Bom z miłości nieprzytomny.

Bądź na wieki, bardzo blisko,
Bądź bez względu na pogodę.
Nikt nie zburzy nam miłości,
Kiedy w sercach mamy zgodę.

Bogdan Chmielewski
Warszawa dnia 31.08.2009 r.

Dzień 364

2010-02-27T22:14:00.003+01:00

Przypadkowo zerknąłem na zegarek stojący przy ekranie telewizora i dojrzałem godzinę 22:35. Tak więc zaczynam pisać dzisiejszego posta. Zastanawiałem się nad tematem dzisiejszego posta i doszedłem do wniosku, że ostatnimi dniami na blogu rządziły różne i w dodatku bardzo silne emocje. Było burzliwie, było mocno energetycznie... Jedni preferowali to... inni zupełnie coś innego. Dlatego mając na uwadze równowagę o której wiele już razy pisałem pomyślałem, że należy stonować i wypośrodkować tą burze emocjonalną... A co będzie najlepsze do tego by osiągnąć równowagę... Ano jakiś ładny i uczuciowy wiersz... Zaraz pójdę do swojego archiwum i poszukam coś odpowiedniego do zaprezentowania dzisiaj w moim poście... A oto i wiersz:

Ocean duszy

W oceanie ludzkiej duszy,
Żyją cichcem różne stwory.
Są obszary głębin mrocznych,
Są przepięknych raf kolory…

Lecz na dole, wśród głębiny,
Gdzieś w ciemności atramentu.
Najczarniejsze z czarnych myśli,
Drwiąc z miłości, chcą zamętu…

O co chodzi… pytam siebie…
Skąd się biorą ów pomysły…?
Toć nie będąc w ich potrzebie,
Lepiej żeby pięknem trysły…

Tak jak roślin bukiet wiosną,
Śle wiadomość o nektarze…
Tak i ja chcę trwać w miłości,
Którą szczęście mi pokaże.

Dzień 363

2010-02-26T21:53:00.007+01:00

Tak więc powoli czas dobiega do godziny 22:35. Dzisiaj nie tylko ja ale i znakomita większość... a może i wszyscy z moich czytaczy przeżywają niesamowite poruszenie... Bo oto zjawił się ktoś kto nie wiedząc gdzie wsadza... wsadził kij w mrowisko i... zakotłowało się. Z mojego punktu widzenia jest to coś bardzo pouczającego i bardzo pozytywnego. Ta sytuacja pokazała nam, że wszystkie uczucia bez wyjatku są nam potrzebne... Te z założenia dobre i te z założenia złe, a raczej niewłaściwe... a może niemile widziane przez tych pierwszych... W każdym bądź razie na tej podstawie można wywieźć, zeresztą istniejąca już od dawna w kulturach wschodu prawdę o tym, że nie ma dobra ani zła... po prostu nie da się tak klasyfikować uczuć, które spełniają swoje potrzebne, a właściwie obowiązkowe i niezbędne role. Jak już wiemy, chociaż nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę, świat funkcjonuje na zasadzie równowagi... ale żeby mogła zaistnieć równowaga muszą być dwa przeciwienśtwa... dwa przeciwstawne bieguny. A czym jest równowaga...? Ano niczym innym jak zmieszaniem w jadnakowych proporcjach tychże przeciwięństw... przeciwstawnych energi. Idąc dalej tym tokiem rozumowania musimy uznać, że bez jednego przrciwstawnego bieguna nie może być mowy o pozostałych...czyli przeciwnego i równowagi... A więc Moi Mili nie denerwujcie się gdy ktoś wsadza kij w mrowisko i pozornie burzy nasz spokój... naszą sielankę, ten wypracowany miły nastrój... Postarajmy się zachować zdrowy rozsądek i przede wszystkim spokój... bo po pierwsze swoim pozornym zniszczeniem taki ktoś wnosi nowy pozytywny potencjał. A po drugie zmusza nas do wyjścia z monotoni i do podjęcia odpowiedniego działania... na rzecz rozwoju. I po trzecie zmusza nas do efektywnego i twórczego myślenia, a to pozwala tworzyć nowe posty, nowe wiersze i kreacje... i daje tylko i wyłącznie wymierne korzyści. Tak więc Kochani cieszmy się, że od czasu do czasu pojawia się Pan "Patos" i Pan "Grafik", bo dzięki nim tylko cementujemy swoją miłą grupę i wzmacniamy ją za każdym takim razem pokazując sobie i wszystkim zazdrośnikom kim my dla siebie na prawdę jesteśy...! Buziaczki dla wszystkich... bo wszyscy w jednakowym stopniu jesteśmy sobie potrzebni... Pa.

Dzień 362

2010-02-25T21:11:00.004+01:00

Jest godzina 21:59. Jak już większość z Was zauważyła... choć jestem o tym zupełnie przekonany, że znakomita część nie zauważyła tego oczywistego faktu, że dnia nam przybyło... i ciemno robi się zdecydowanie później... a to oznacza, że wiosna pędzi do nas w zadziwiająco szybkim tempie. Zauważyłem, że posty z ostatnich dni wzbudzają całkiem spore zainteresowanie, a to przełożyło się na jakość przemyślanych wpisów. Każdy wpisujący czytacz ma swoje widzenie spraw opisywanych w moich postach... i dobrze, bo tym sposobem mamy dogłębne i szczegułowe widzenie tematów. Są i tacy, dostaję informacje na prywarnej podczcie, którzy są nieszczęśliwi z powodu niemożności dokonania wpisu ponieważ wystąpiły u nich zakłócenia w ciągłości pracy kompików i tym sposobem stracili łącznoścć z internetem. W związku z tym pozwolę sobie zaprezentować jeden taki list... Kochana mam nazieję, że nie będziesz mieć mi tego samowolnego pociągnięcia za złe... Na wszelki wypadek już w tej chwili dobrucham Cię cieplutkim buziaczkiem... A oto treść tego listu:

Witam Drogi Bogdanie!
Odpisuję na Twoje pozdrowienia na pocztę, bo od wczoraj wieczór mam nieaktywne konto na Sympatii i nie będę go już przedłużać... bo nie ma sensu! Piszesz mi, że czujesz moje energie... Rzeczywiście mogłeś je czuć, bo byłam tak wściekła na serwis, a jeszcze jak otworzyłam bloga w pracy i okazało się, że nie mogę wpisać komentarza to dopiero nerwy mi puściły....... Przez ten cały czas od początku awarii komputera byłam zła, że nie mogę czytać bloga, więc jak wróciłam do pracy to odrobiłam zaległości... Chcę Ci powiedzieć, że wiersz o miłości jest piękny... bo taka ma być prawdziwa miłość.... Tylko do odczuwania takich uczuć mój kochany, potrzeba dwojga naprawdę kochających się ludzi... ale do szczerej i bezinteresownej miłości potrzeba mądrości życiowej.
A ten Patos to chyba nieszczęśliwy człowiek..... ależ mnie wkurzył… dobrze, że dziewczyny spuściły mu łomot słowny… oj ale bym sobie na nim użyła... niestety nie mogłam pisać na komputerze... Ale cieszę się chociaż z tego, że teraz przynajmniej bloga czytam ... robię to w pracy cichaczem... mam do końca tygodnia mieć kompik w domu! Mam już stary komputer, a niestety na nowy nie ma środków i teraz częściej muszę go reanimować, ale muszę go leczyć, bo powiem Ci, że człowiek się po prostu uzależnił od komputera i teraz jego brak oznacza odpływ krwi od mózgu... dosłownie śmierć kliniczną! Co do formy publikacji książki to oby Ci się udało MISTRZU---niech jak najwięcej ludzi zapozna się z Twoją twórczością i niech cieszą ich dusze piękne wiersze i poematy oraz mądre tematy i zawarte w nich wskazówki z których możemy czerpać tyle mądrość… Myślami jestem z Tobą i wszystkimi czytelnikami......
Trzymam kciuki za powodzenie z książką... przytulam Was mocno do serducha... buziaczek...

Dzień 361

2010-02-24T21:29:00.003+01:00

Czy wiecie Moi Mili, że zbliża się już godzina 21:45...? Jeśli nie wiecie to macie dwie możliwości aby się o tym przekonać... i tak możecie niezachwianie polegać na mojej informacji, która o tym mówi... albo możecie spojrzeć na swój zegarek i skonfrontować moje słowa z urządzeniem, które wskazuje upływający czas...! Którą wybierzecie możliwość...? I właśnie tu dochodzimy do sedna sprawy... tak jak macie dwie możliwości sprawdzenia czasu. Tak są też dwie odmiennie reagujące grupy ludzi w takim alternatywnym temacie. I tak, jedni niedowierzający moim słowom... i ci natychmiast sprawdzą moją prawdomówność na własnych zegarkach i ci drudzy, którzy ślepo wierzą moim słowom i nie potrzebują szukać potwierdzenia na własnych zegarkach. Można by zapytać dlaczego tak jest...i z czego wynika taka rozbieżność w odbiorze moich słów. Ano dzieje się tak, bo jedni mi zaufali, a drudzy nie zaufali. Ani jedni, ani drudzy nie mili powodów mi nie ufać... a jednak podzielili się na dwie zupełnie odmiennie funkcjonujące grupy...! ZAUFANIE to jest magiczny klucz do rozwiązania wielu niezrozumiałych działań ludzi... Tak też jest z kobietami i mężczyznami nabijanymi w butelkę przez partnerów, którzy wykorzystując ich zaufanie kręcą, oszukują i drwią z nich i ich uczuć... najczęściej przyjaźni i miłości... A zatem doszliśny do celu. Wiemy już dlaczego ci, którzy obdarowali swoich partnerów bezgranicznym zaufaniem dają się im oszukiwać i tkwią z nimi w takich wrednych układach całymi latami... A więc Moi Mili... czas spojrzeć prawdzie w oczy... Wiara i zaufanie to wspaniałe uczucia... tylko muszą być wspierane rozumem, zdrowym rozsądkiem i wsrtrzemięźliwością... Bo życie już nas nauczyło, że co nagle to po diable. A więc zanim obdarzycie kogoś bezgranicznym zaufaniem posłużcie się także rozumem i... co najważniejsze wsłuchajcie się we własne wnętrza, bo stamtąd przyjdzie i ostrzeżenie przed oszustem i potwierdzrdzenie, że wybraliśmy właściwego człowieka... Dobranoc.

Dzień 360

2010-02-23T20:32:00.004+01:00

Gdyby jeszcze ktoś nie wiedział, przypominam, że jest w tej chwili godzina 21:05. Zanim zacząłem pisać, zastanawiałem się nad dwiema sprawami... czyli dwulicowością i granicą krętactwa. Bardzo trudno jest mi zrozumieć tych wszystkich, którzy nie wiedzieć czemu i po co kłamią i kręcą nawet swoimi żonami i dziećmi...! Zastanawiam się co w takiej sytuacji z czego wynika... Dwulicowość z krętactwa, czy krętactwo z dwulicowości...!? Bardziej skłaniam się ku stwierdzeniu, że jednak krętactwo wynika z dwulicowości. Jeśli mamy dwojaką naturę i oszukujemy własną żonę, która urodziła temu komuś dziecko, a ten ktoś ma drugą taką samą kobietę w innym domu... a może i nawet trzecia gdzieś by się jeszcze znalazła, to koniecznością jest wredne i wyrafinowane krętactwo. Trzeba być nie lada bezczelnym mądralą i cwaniakiem bez skrupułów, żeby wodzić za nos kilka takich samych ofiar...! Co drzemie w człowieku, który ma za nic tak bliską rodzinę i gotów jest poświęcić ją dla jakichś tam niezrozumiałych dla mnie celów... Czy taka osoba ma w sobie uczucia miłości, współczucia więzi rodzinnej czy współczucia...!? Moim zdaniem brak im tych wyższych uczuć. To prymitywne uczuciowo i emocjonalnie manekiny o podłożu egoistuczno cynicznym... Po co to wszystko robią? Czy można takie działania nazwać swojego rodzaju wampiryzmem energetycznym? A czy jest to możliwe żeby robili to całymi latami dla zabawy? A wkońcu dlaczego kobiety, które czekają na swoich mążów czasami po kilka dni w tygodniu, nic nie robią by pozbyć się takiego oszusta! Opierając się na powyższych przemyśleniach mogę założyć, że dlatego tak długo udaje się dwulicowym krętaczom egzystować w niby rodzinach, bo ich pertnerki(rzy)z nie wiadomo jakich przyczyn tolerują takie postępowanie... Gdyby wykazały się zdrową oceną sytuacji przegnałyby swoich "oblubieńców" na cztery witry... były by wolne. A więc wszyscy oszukiwani... otwórzcie zamknięte oczy i przerwijcie proceder, który jest dla Was udręką...! Pa...

Dzień 359

2010-02-22T21:01:00.006+01:00

A więc jest już godzina 21:30. Dzisiejszego posta poświęcę sprawie małych i z pozoru nic nie znaczączych rzeczy... takich niezauważalnych gestów jakimi są maleńkie niespodzianki i drobniutkie upominki... ile one nam sprawiają niewypowiedzianej przyjemności. Jednak nie o nich chcę tu powiedzieć. Zawsze gdy widzę obojętnie przechodzących obok siebie ludzi zastanawim się dlaczego nie ma w nich serdeczności i choćby małej radości... Dzisiaj radość na ulicy wzbudza zdziwienie i niemal zgorszenie. Gdy idzie mała grupka roześmianej młodzieży patrzymy na nich jakby byli z innego świata. Nie chcemy podzielać ich radości bo uważamy, że to nie wypada... sdzczególnie nam dorosłym! Dlatego bardzo często nie dostrzegając niczego obok siebie idziemy jak martwe automaty... Zachowujemy się jakbyśmy byli bez chęci do życia i w ponurym skupieniu omijamy się jak gradowe chmury. A niedaj boże tak przypadkowo takiego potrącić... Aż boję się pomyśleć co mógłbym usłyszeć... Na woskowych maskach nie można dostrzec ani cienia radości, ani uśmiechu, ani pogody ducha. Dlaczego niosąc swój smutek... smutasy rozdają go wszystkim napotkanym przechodniom. Dlaczego nie potrafimy się do siebie uśmiechać... ot tak cieplutko i bez przymusu. Przecież uśmiech nic nie kosztuje. A wręcz może sprawić, że zarazimy nim innych... oni następnych i matrwe twarze mogą doznać ożywienia. Ja doznaję fantastycznie miłego uczucia gdy bez względu na wiek, przechodzący obok mnie przechodzień wykona maleńki gest ustępstwa, by umożliwić spokojne wyminięcie się na drodze. Ja robię to samo i uśmiecham się do tego kogoś, a jeśli odwzajemni uśmiech to chcę mu podziekować za miły i kulturalny gest... Czy to dla reszty... tych którzy takich gestów w swoim cynizmie i arogancji do wszystkiego co ich otacza nie znają, jest to czymś co przekracza ich możliwości pojmowania i wykonania...!? Mam wielką rzdość w sercu gdy wchdzę do sklepu, albo do jakiegoś bubynku publicznego. Zwłaszcza gdy i idzie lub wychodzi jakaś osoba... wtedy ustępuję jej pierwszeństwa przejścia i dostrzegam na twarzy tej osoby zdziwienie... Jednak ten gest powoduje, że zaraz się uśmiecha i co niektóra podziękuje... Ale są i takie, które patrzą na mnie jak na odźwiernago, który ma obowiązek otwierać im drzwi... Są takie dumne, że nie wyduszą z siebie choćby najskromniejszego uśmiechu, a nawet nie raczą przychylnie na mnie spojrzeć... o podziękowaniu muszę natychmiast zapmnieć... i wiecie co ja wtedy robię...? Mówię do tych osób: Dziękuje, że zechciała Pani przejść...! Skutkuje natychmiast piorunującym spojrzeniem... ale nie zamarzam... mam gorące serce... Pa.

Dzień 358

2010-02-21T17:21:00.003+01:00

Jest dość wcześnie, bo godzina 18:45 a ja już przymierzem się do pisania posta... Dzisiaj spoza chmur, na brudny i zawalony psimi kupami świat, wyjrzało nieśmiło słoneczko. Jego widokiem i namową kilku przyjaznych mi osób, dałem się skusić na spacer. Szybko okazało się, że taka ładna sceneria jest widokiem tylko spoza szyb moich okien. Idąc przez park w zimnym wietrze zastanawiałem się nad upodobaniami i gustem nas - ludzi... Jak wszyscy wiemy jest nas mnogo na tym naszym zabetonowanym i przytrutym globie. W zasadzie każdy ma swoje upodobania i jest tych upodobań taka wielość i róznorakość, że aż dziw bierze, że się ze sobą jakoś dogadujemy. Patrząc na to z punktu widzenia stwórcy, który stworzył to wszystko po to aby doświadczać samego siebie... i to najwięcej ile się tylko da... jest to zjawisko jak najbardziej prawidłowe... Ale jak to pogodzić z naszymi wymyślnymi kodeksami wartości, moralności, nakazów, obyczajności...i przymusów społecznych. Jeśli jest taka różnorodność upodobań to po co ustanowiliśmy takie wartości jak dobro, zło; piękne , brzydkie; smaczne, niesmaczne; gorzkie, słodkie. Przecież, mimo społeczno moralnych norm i tak każdy będzie miał inne odczuwanie tych samych walorów smakowych, estetycznych i emocjonalnych... To oczywiste, że co dla mnie jest moralnie naganne, dla innych jest do przyjęcia, a dla jeszcze innych całkiem normalne i dobre. Czy zamiast się oskarżać, potępiać moralnie, wytykać palcami, piętnować, prześladować i zmuszać do bycia tym kim się tak naprawdę nie jest, nie lepiej jest wykształcić w sobie cechy zrozumienia, wyrozumiałości i zdrowej tolerancji...!?! Szczerze do tego zachęcam!

Dzień 357

2010-02-20T22:48:00.004+01:00

Właśnie w tej chwili minęła godzina 23:20... a to oznacza tylko jedno. Jestem tu przy kompiku i rozpoczynam pisanie codziennego posta. Na początek nie sposób nie wspomnieć o naszym Małyszku, który właśnie zdobył srebrny medal w zmaganiach olimpijskich. Jeszcze dwa lata temu, byli tacy dziennikarze, którzy wieszali na nim psy i słychać było zewsząd głosy silnej przygany, a nawet żądania rezygnacji z karyiery i uczestnictwa, naszego wielokrotnego mistrza z dalszego skakania... Żaden z tych szczekaczy i pismaków nie zdawał sobie sprawy z tego, że mimo jego słabszej formy i tak nikt nie potrafi do niego nawet doskoczyć... A dzisiaj zobaczyliśmy na co stać prawdziwego mistrza... Bardzo się cieszę, z jego powrotu. Na podstawie dzisiejszego wydarzenia pomyślałem o ludziach, którzy bez zastanowienia i to na podstawie nic nie znaczących epizodów, wydają takie wyroki. Potrafią bez zastanowienia rezygnować i skreślać jednym zdaniem wartościowych ludzi... Potrafią odrzucić wspaniałego partnera, kochającego męża, żonę, czy nawet zrezygnować z wielkich, oddanych i szczerych przyjaźni...! Dlaczego tak bardzo brak nam wyrozumiałości i tolerancji dla innych. Dlaczego brak nam mądrości i choćby trochę cierpliwości. I wreszcie dlaczego natychmiast zapominamy o wieloletnich dobrych uczynkach tego człowieka i na podstawie jakiegoś niewiele wartego drobiazgu skreślamy tego, któremu tak ochoczo deklarowaliśmy miłość, przyjaźń i oddanie na wieki!!! A gdyby ci "sędziowie" zrozumieli własne błędy, czy stać by ich było na pokorę, przeprosiny i poproszenie skrzywdzonej pochopnym osądem osoby, żeby wybaczyła krzywdę i powróciła do nich zapominając o wszystkim!??? Myślę, że nie było by ich stać na takie "Poniżenie". Żeby do tego doszło należy mieć w sobie prawdziwe i szczere uczucia... a nasi "sędziowi" niestety takich uczuć nie mają w swoich sercach! A wiecie dlaczego wiem, że ich nie mają? Ano z tej prostej przyczyny, że gdyby je mieli... nigdy nie dopuściliby do skreślenia tych, których tak szybko osądzili...! Dobranoc.

Dzień 356

2010-02-19T20:57:00.003+01:00

W tej chwili dochodzi godzina 21:55... jak widać jestem tu i piszę już piątkowego posta. Pogoda zaczęła się wiosenna. Wszystkie usytuowane wzdłuż chodników, wysokie zwały śniegu błyskawicznie topnieją, bo w tej chwili za oknem pada rzęsisty deszcz i rozmywa je na śliską papkę... Dzisiaj zastanawiałem się nad zjawiskiem doświadczania i odczuwania energetycznego innego człowieka. Chodzi mi o duchowe, zbliżone brzmienie własnych energii. Dlaczego jednego człowieka odbieramy bardzo pozytywnie, niemal od razu ufamy mu, a od drugiego chcemy uciekać, bo jego sama bliska obecność tak nas zaburza, że wysiedzieć przy nim nie możemy. Poszedłem za tą myślą jeszcze dalej i zacząłem dumać nad tym, czy miłość jest uzależniona od bliskości takiego wspólbrzmienia. Zatem czy ludzie, którzy brzmią energetycznie blisko, bardzo blisko, czy wręcz brzmią prawie jednakowo, mają większą od pozostałych istot brzmiących mniej, lub całkiem rozbieżnie, szansę na szczerą i bezinteresowną miłość. Taką miłość, która nie oczekując niczego przetrwa wszystkie zawirowania, niedogodności i będzie trwała aż do końca ich życia...? Dlaczego Ci ludzie o zbliżonym brzmieniu doskonale się rozumieja... niemal słyszą własne myśli... odczuwają natychmiast smutek lub przywoływanie w myślach. Odpowiadają zanim ten drugi zdąży napisać, czy wypowiedzieć własną myśl. Dlaczego potrafią natychmiast wiedzieć co ta druga osoba lubi, co jej się podoba, co ją smuci, a co ją zabija. Co podnosi na duchu i dodaje odwagi. Dlaczego chcą się dotykać, przytulać i być blisko siebie bez oczekiwań i materialno - seksualnych podtekstów. A może to jednakowe brzmienie właśnie jest prawdziwą miłościa...? A jeśli tak, to dlaczego te jednakowe brzmienia spotykają się ze sobą tak rzadko. Niektórzy czekają na siebie... na spotkanie takiego bliźniaka całymi latami, a inni jeszcze dłużej, albo nawet całe życie i dopiero spotykają się u schyłku kończącej się drogi życia. Dlaczego tak fantastyczne relacje są tak niesamowicie unikatowym zjawiskiem...? Czy miłość w tym wymiarze i na tym poziomie rozwoju ludzkiego życia ma być uczuciem reglamentowanym...? Jeśli tak, to chyba tylko po to by ludzkość mogła doświadczać większej ilości najprzeróżniejszych i bolesnych sytuacji... wszak życie to wieczny ruch, a wielkie i bezinteresowne miłości rodzą się w bólu...

Dzień 355

2010-02-18T21:31:00.004+01:00

Jest już godzina 23:25 a ja jeszcze nie napisałem posta. Zabieram się więc do pisania zanim sen zakłóci moją jasność myślenia. Zastanawiałem się dzisiaj nad używaniem w mowie potocznej wyrazów, które oznaczają zupełnie coś innego niż zatosowane przez niektóre osoby w słownictwie codziennym. Posłużę się tu wyrazem, dzisiaj szeroko stosowanym niemal w każdym środowisku wiekowym. Jest to wyraz "Strasznie". W sklepie czy wśród znajomych, ale i przygodnie spotkanych osób wyraz "Strasznie" podpina się do każdego zdania o wielorakim znaczeniu. Najwięcej kontrowersji wzbudza w mnie, gdy słyszę to słowo w zastosowaniu do wyrażania czegoś pozytywnego... np. strasznie się cieszyłem, strasznie dużo jadłem, strasznie się smiałem, jestem strasznie szczęśliwy, strasznie Cię kocham.... Dla mnie słowo "strasznie" onacza: przerażająco, to słowo określające sytuację w której trzeba sie bać; to okropność, której raczej należy unikać... no chyba, że jest się zagorzałym fanem Alfreda Hitchcocka. Mnie osobiście używanie tego słowa niestosownie do sytuacji drażni. Staram się zwracać uwagę,tym którzy go używają, że słowo strasznie nie pasuje do wyznawania miłości, albo określania swojego szczęścia, albo w każdym pozytywnym, miłym i przyjemnym wyrażaniu swojego lub cudzeho stanu uczuć... Dlaczego zatem używamy szeroko takich przeciwstawnych zwrotów w opreślaniu przyjemności...? Powiem szczerze: Nie mam najmniejszego pojęcia... Pozdrawiam Was strasznie... co ja piszę... pozdrawiam Was baaaardzo ciepło i miło... dobranoc i to bynajmniej nie strasznie, a raczej w sensie miłych snów!!!

Dzień 354

2010-02-17T23:03:00.002+01:00

Dzisiaj już trochę wcześniej dotarłem do kompika. Jest w tej chwili godzina 23:15. Jeszcze tylko kubeczek zielonej herbatki postawię obok siebie i zaraz zabieram się do pisania posta. Dzisiejszy dzień spędziłem na pracy buchalteryjnej na rzecz mojego sklepu. Cyferki, cyferki i migotanie powiek na przemian z oczopląsem... Nie jestem mocny w te klocki więc musiałem robić sobie przerwy by nie zbzikować... Jeszcze czekają mnnie takie dwa dni...może dzień...? Gdyby się udało skończyć jutro, odsapnąłbym baaaardzo, baaaardzo głeboko... A teraz zamieszczę drugą część rozpoczętego wczoraj wiersza. Oto on:

Jeżeli słyszysz dźwięk życia…
I chcesz widoku ukochanego.
Jeżeli nie przetrwasz minuty
I pragniesz dotyku rąk jedynego…

Jeżeli serce umiera Ci w trwodze…
I wiesz, że pęknie z tęsknoty.
Jeżeli pustkę przy boku pojmiesz
I żyć bez niego nie masz ochoty…

Wiedz, że miłość twoja jest wielka…
Taka prawdziwa – ogniem płonąca
Wspaniała, ciepła, jedyna na świecie
Wieczna, dojrzała i nie gasnąca…

Bogdan Chmielewski
Warszawa dnia 11.02.2010.

dzień 353

2010-02-17T00:01:00.003+01:00

Jest już późno... czyli godzina 0:00 zabieram się więc czym predzej do pisania posta... Dzisiaj na krótką chwile przedarło się przez przymglone chmury słoneczko. Nawet tak krótki błysk jego promieni spowodował, że przyjaźniej spojrzałem na olbrzymie zwały śniegu i całą mijającą zimę... Cieszę się, że z 2-3 tygodnie bedzą już dominować wiosenmne klimaty. Z uwagi na późną porę nie będę się dzisiaj rozpisywał. Załączę jeszcze kilka zwrotem mojego najnowszego wiersza, pożegnam się i pójdę spać... Dobranoc... oto one:

Jeżeli kochasz

Jeżeli kochasz prawdziwie…
I słyszysz pająka wzdychanie.
Jeżeli masz oczy wilgotne
I lubisz wróbla ćwierkanie…

Jeżeli wstajesz ze słońcem…
I chłodzisz dłoń wilgotną rosą.
Jeżeli idziesz wśród kwiatów
I stawiasz przy nich stopę bosą…

Jeżeli czujesz drżenie zająca…
I chcesz go wesprzeć w niedoli.
Jeżeli podążasz prostą drogą
I wiesz jak niedola biedaka boli…

Dzień 352

2010-02-16T00:26:00.004+01:00

Oooooooooojjjjj dzieje się u mie dzieje... Coraz później wracam do domu. Dzisiaj wróciłem tóż przed północą... a teraz jest godzina 24:25. Nie marudząc już nad herbatką zabieram się do pisania posta... Zima szaleje i zasypuje nas coraz to nowymi zwałami śniegu... Człowiek ten leniwy i wygodnicki pasażer Ziemi nie weźmie się sam za łopatę tylko czeka na "Głupszego" od siebie... to znaczy takiego, który odwali na bok utrudniający przemieszczanie się snieg... a ten pierwszy natychmiast czmycha na jego miejsce...! A tylko zwróć mu uwage...! To mało nie ugryzie ze złości. Dzisiaj jedna pani złapała się wreszcie za łopatę i odgarnęła łaskawie swoje miejsce na podwórkowym parkingu... a taka była zła, że nikt nie raczył jej posprżątać, że na moje dzień dobry sąsiadko, nie odpwiedziała i odwróciła się do mnie tyłem... Nie mam nic przeciw tylnej części mojej zgrabnej sąsiadki, ale styl z jakim to zrobiła omal mnie nie zwalił z nóg. Z podziwu wyjść nie mogłem... jeszcze licząc na to, że może nie usłyszała powtórzyłem powitanie... ale gdzie tam... nawet nie spojrzała na kłaniającego sie sąsiada. No cóż... osiągnęła tyle, że więcej już nie usłyszy ode mnie żadnego powitania... I zrozum tu wściekłą na siebie i cały świat kobietę... a mnie nic już nie wypada jak tylko wydać okrzyk rozpaczy: Niech żyje kultura i dobre wychowanie...!!! Dobranoc.

Dzień 351

2010-02-14T20:18:00.006+01:00

W tej chwili jest godzina 20:48 Siadam więc do kompika i zabieram się do pisania posta. Jak już niektóre osoby wiedzą, dzisiejszy post będzie dotyczył wczorajszego dnia. Przypominam jeszcze tym którzy nie wiedzą lub z jakichś przyziemnych powodów zapomniały... wyjaśniam - wczoraj były Walentynki. A więc dzień obfitujący w pozytywne energie cieplutkich uczuć! Z mojego punktu widzenia jest to najfajniejszy dzień w roku... Jednoczy ludzi. Chcę powiedzieć Wam, że my, to znaczy grono dobrych i najlepszych znajomych zorganizowaliśmy sobie spotkanie właśnie z takiej... walentynkowej okazji. Spotkaliśmy się w punkcie zbornym na Jelonkach i tam w niezwykle miłych relacjach, od godziny 16:00 niemal do 24:00, nie nudząc się sobą przebywaliśmy razem osiem godzin. Specyfika tych naszych miłych spotkań polega na tym, że każdy od siebie daje swój wkład i pomysłowość w realizacji i stwarzaniu niepowtarzalnej atmosfery. I tak każdy od siebie coś przynosił. Były różnorodne sałatki, ciasta, napoje, pieczone w cary skrzydełka, faworki, a właściwie na skutek omyłkowo zmienionej przeze mmnie pierwszej literki "Gaworki"... i tak już chyba zostaną "gaworkami"... były też bezy, jajka w majonezie... a czego tam nie było...? Powiem jeszcze o serpentynkach porozrzucanych po pokoju i przemiłej atmosferze. Najpiekniejsze było dawanie sobie drobnych upominków... takich milusich akcentów walentynkowych... Wszyscy bez wyjątku na płeć dostali czerwone serduszka. Nasza Kasiula sprawiła nam chwilkę refleksji i zadumy gdy wręczała każdemu z nas pięknie zapakowane tomiki wyrażonych mądrości inych wielkich ludzi. Ja...zostałem wyrózniony specjalnym podziękowaniem wszystkich obecnych... Jest to karta pamięci podpisana własnoręcnie przez każdrgo z obecbych, a było ich 11-cie osób... no i dostałem purpurowe serce... które nosiłem cały miły wieczór na piersi. Całość została połączona prezentacją nowości poetyckich w wydaniu Biożenki-II, mnie i Janusza... Wszystko uwiecznione został 145-ma fotografiami i zostanie nam na wieczną pamiątkę... Tuż przed północą pożegnaliśmy się. Oczywiście nikt nie został pozostawiony samopas tylko kto mógł i miał czym, rozwoził tych którzy nie mieliby jak dotrzeć do własnych mieszkń. Sam dotarłem do domu o godzinie drugiej po północy... ale nie poszedłem spać tylko powtórnie przejrzałem upominki i cieszyłem nimi swoje oko, serce i całe wnętrze przed zaśnięciem... Chcę wszystkim gorąco podziekować za miłe klimaty jakie potrafimy sobie dawać. Dziękuje Naszej "Kwoce", że nas przygarnia pod skrzydełka w swoim gniazdku rodzinnym i za to, że mam tą wielką przyjmność i zaszczyt WAS znać... brakowało mi w tym znakomitym gronie jeszcze Ninki, Joasi i Rumcajsiny... ale rozumiem i znam ich powód nieprzybycia... ślę Wam więc chociaż wirtualnego, ale szczerego buziaczka walentynkowego... Następnym razem nie wymigacie się żadnym powodem! A to jest życzeniem nas wszystkich.

Dzień 350

2010-02-14T01:29:00.004+01:00

Jest już baaaaaardzo późno... to znaczy godzina 1:35. A to z kolei oznacza, że jestem zmęczony ziewający i śpiący. Zaznaczę tylko swoją obecnośż na blogu i pójdę do łóżeczka... ale jutro.. czyli dzisiaj... tylko znacznie później napisże porządnego posta o tym jak spedziłem popołudnie dnia 13.02... Życzę słodkich i spokojnych snów... Pa...

Dzień 349

2010-02-12T22:30:00.004+01:00

Jak ten czs szybko leci... jest już godzina 22:45. Piszę więc swojego posta i wpadam w zadumę o uciekającej chwili... Jakże często, gdy jesteśmy młodzi nie potrafimy zrozumieć, ani dojrzeć uciekajcego bezpowrotnie czasu... Wydaje nam się, że zawojujemy cały świat, że zdobędziemy wszystko o czym tylko zamarzymy. Myślimy, że nasze życie będzie stało zawsze w jednym miejscu... w takim gdzie nie ma zmartwień, gdzie nikt się nie starzeje, ani nie przemija. Jakże często idąc na zywioł zatracmy realia przemijania. I nic by w tym przemijaniu nie było takiego strasznego, gyby nie to,że straconego czasu nie da się nadrobić ani odzyskać. Wikłamy się, nie wiedzieć dlaczego w jakieś niewolnicze i uwłaczające ludzkiej godności związki. Cierpimy i trwamy w nich nie licząc straconego bezpowrotnie czasu. Kiedy przychodzi opamiętanie i ostatkiem siły wyzwalamy się spod jerzma posiadacza jesteśmy już ruiną psychiczną i nie potrafimy się podźwignąć na równe nogi... Mimo, że już wolni, dalej cierpimy męki. Mamy niskie poczucie własnej wartości. Ciągle tkwimy w przekonaniu, że robimy wszystko źle i drzymy na myśl, że zaraz komuś się nie spodoba to że, cichutko zanuciliśmy pieśń o upragnionej miłości i przyjani. Czas biegnie nieubłaganie, a my pragnąc szczęścia i miłości we dwoje, nie potrafimy już przełamać panicznego strachu zaszczepionego nam przez tyrana męża... Nie umieny już zufać nawet wtedy, gdy stanie na naszej drodze ten szczery i przwdziwy przyjaciel... ta nasza wymarzona od lat miłość... boimy sie wyciągnąć dłonie do niej... i skuleni, i zapadnięci w siebie chowamy się w mysie norki jakimi są nasze bezpieczne i puste mieszkania... Obudźcie się...! Ci wszyscy którzy jesteście przestraszeni i nieufni... Spieszcie się bo czas tak szybko ucieka... i zostało go już naprawdę tak niewiele... Teraz zaufajcie sercu i swojemu wnętrzu... bo stamtąd przyjdzia znak, że oto stoi przed nami ten (ta) która jest godna waszego zaufania!!!

Dzień 348

2010-02-11T21:37:00.002+01:00

W tej chwili jest już godzina 22:35, a więc bez szemrania zabieram się do pisania kolejnego posta. Dzień spędziłem na pisaniu, rozmowie i jeżdżeniu po hurtowniach... Dzisiaj napisałem piękny wiersz i myślę zaprezentować go Wam w najbliższym czasie na moim blogu. Przemyśleń głębszych nie było, czyli rozum miał dzisiaj wolne, a to oznacza, że ograniczę dzisiejszego posta tylko do lekkiego podsumowania dnia włśnie w takim klimacie... Teraz dołączę jeszcze drugą część wiersza i zakończę wpis w ten sposób... Oto reszta zwrotek:

W tenże sposób przeleciało,
Kilkadziesiąt pięknych lat.
To co dawne, żyć przestało,
I do piachu poszedł brat.

Muszę zmienić sposób bycia,
Zanim pójdę tam gdzie brat.
Popróbować muszę życia,
Na wycieczkę ruszę w świat.

Oszczędności przeliczyłem,
Ze skarpety wziąłem grosz.
Stare auto dziś kupiłem…
I postawię go pod klosz.

Na benzynę brak grajcary,
Toż nie będę królem szos.
Sercem młody, a nie stary,
Więc wyśmiewam się na głos.

Bogdan Chmielewski
Warszawa dn.06.12. 2008r.

Dzień 347

2010-02-10T23:37:00.003+01:00

Zerkam w stronę budzika i dostrzegam na nim godzinę 23:40 czyli jest już najwyższa pora by napisać środowego posta. Dzisiaj troszkę się zagadałem... A rozmowy jakie prowadziłem były dwojakie. Pierwsza pełna napięć, nieporozumień, nerwowości oraz narzucającego stylu spowodowała we mnie zniechęcenie, rozdrażnienie i zdecydowany sprzeciw. Nie znoszę w rozmowie wywierania nacisku, presji i przymusu. To zawsze wywołuje we mnie stan zdenerwowania i buntu przeciw takim praktykom. Na szczęście w porę zadzwonił telefon i jako równoważnia popłynęła ze słuchawki spokojna i ciepła rozmowa. Trwała dość długo, bo aż 1 godzinę i 20 minut... ale efekt tej długiej rozmowy był taki, że ten nawis nerwowy rozładował się i zniknął bezpowrotnie... Z uwagi na to, że dawno już nie było wiersza, postanowiłem dzisiaj zamieścić fragment wiersz pt. Przebudzenie... Oto on:

Przebudzenie

Choć nieśmiało dzień nadchodzi,
Jeszcze wszędzie noc spoczywa,
Gdzieś w ciemności pies zawodzi
Skamląc głośno, pana wzywa.

Budzik brzęczy tuż przy uchu,
Już z pościeli mnie wygania.
Choć nie zniszczył mego słuchu,
Nienawidzę tego drania.

Dnia każdego wstaję brzaskiem,
Do roboty w tłumie gnam.
Pensję biorę nawet z paskiem,
I raz w roku premię mam.

Lata lecą w jednym rytmie,
Szare życie smętnie płynie.
Wiosną każde drzewo kwitnie,
A jesienią piękno ginie.

Dzień 346

2010-02-09T21:11:00.002+01:00

Jest już godzina 20:45, a to świadczy o tym, że zaczynam pisać wtorkowego posta. Dzisiaj zastanawiałem się nad uczuciem przyzwyczajenia. Niby nic wielkiego, a jednak… bo czymże jest przyzwyczajenie…? Czy przyzwyczajenie jest tożsame z lubieniem…? Z mojego punktu widzenia jest baaaardzo bliskie. Przecież jeśli coś lubimy to i często stosujemy, zajadamy jeśli dotyczy pokarmu… bawimy się gdy dotyczy przyjemnej zabawy… albo staramy się jak najczęściej spotykać jeśli dotyczy to osoby, którą darzymy sympatią, albo wyróżniamy za jakąś pozytywną cechę… Mówię to nie bez kozery ponieważ w ten sposób podkreślam rolę jaką odgrywa w każdym człowieku uczucie "przyzwyczajenia". Przyzwyczajenia z pozoru niegroźne… ale jak silnymi są uczuciami skoro potrafią upominać się o swoje… namawiać, przypominać, przywoływać... ba nawet krzyczeć na nas, gdy nie stosujemy tego codziennego i zarazem schematycznego działania. Należy zastanowić się czy takie przyzwyczajenia są szkodliwe dla potencjalnego człowieka, czy nie jest szkodliwe... Wszak od przyzwyczajenia, które nakazuje nam powtarzać ciągle te same działania jest już tylko jeden krok do nałogu... do groźnego uzależnienia... A uzależnienie to jest już poważny problem i gdy puścimy go samopas może wyrządzić sporo niechcianej krzywdy. Do tego można dorzucić jako zbagatelizowanie i pomniejszenie rangi ważności, tak jakby pozytywne usprawiedliwienie. Oszukujemy się wtedy, że to są wspaniałe emocje, dobre o pozytywnych skutkach działania ... Jeśli chodzi o kontakty z konkretną osobą, argumentujemy, że się lubimy, że miło nam się rozmawia, że mamy ciągle o czym rozmawiać. To wszystko prawda i myślę sobie, że to cecha jak najbardziej pozytywna ponieważ utrwala miłe i chciane znajomości, także koleżeństwa, czy nawet prawdziwe przyjaźnie... Po prostu je cementuje. To tak jak jest z dbaniem o własny ogródek. Zaglądamy tam codziennie, pielimy niepotrzebne chwasty, podlewamy, czasem dokarmiamy odpowiednim nawozem, karmą dla roślinek... i na końcu zbieramy owoce swojej troski i zadbania... Ale bardzo źle jest gdy wszystko wymyka się spod naszej kontroli i przestajemy panować nad własnymi zachowaniami… wtedy to już nie jest przyjemnością… Wtedy jest to bardzo niebezpieczny nałóg, czyli zniewolenie… a za tym krok w krok podąża cierpienie, smutek, złość i agresja… Gdzie jest ta cienka granica…? Jak ją właściwie i w porę odczytać, rozpoznać…?! Ano trzeba kierować się zdrowym rozsądkiem. Trzeba wszędzie i zawsze kierować się umiarem… tym najzdrowszym środkiem i… i nie mieć przy tym zgubnych oczekiwań… Wtedy zachowamy szczęście, zdrowe uczucie i pozytywne relacje towarzyskie…

Dzień 345

2010-02-08T20:00:00.005+01:00

Jest godzina 20:20. Mimo, że to jeszcze stosunkowo młoda godzina zabieram się do pisania poniedziałkowego posta. Dzień nie obfitował w nic szczególnego poza interesującymi rozmowami... Jak to JA... mam zawsze jakieś przemyślenia i dzisiaj także miałem ich kilka. Ale spośród nich wybrałem temat o wrażliwości. Uczucie wrażliwości z mojego punktu widzenia jest dwojakie: Może być powierzchowne i może być głębokie... Żeby nie zaplątać się w drobiazgowość, celowo pomijam całą resztę pośrednich odłamów wrazliwości. Na początku należałoby zastanowić się nad tym czym jest wrażliwość...? Niewątpliwie jest to uczucie płynące z głębin duszy... A co stanowi o sile wrażliwości...? Dlaczego jedni mają tak mocno rozwiniętą wrażliwość, a inni prawie wcale jej nie mają... Czy można wynieść wrażliwość z uwarunkowań panujących w domu rodzinnym... czy można się jej nauczyć...? Czy po prostu się ją ma w sercu od urodzenia... a może jeszcze z wcześniejszych wcieleń... Jakby nie drążyć tego tematu i tak nie dojdziemy dlaczego ta wrażliwość w niektórych ludziach jest tak wielka i głeboka... a w innych jej prawie nie ma. Jedno jest pewne, że taka wrażliwość w świecie głęboko materialnym jest kłopotliwa i nierozumiana przez tych wszystkich mniej wrażliwych. Często takiego człowieka określa się mazgajem, nadwrażliwcem, histerykiem, albo nienormalnym, lub zbzikowanym...! Zasada ta wynika z braku tolerancji do inności człowieka i przede wszystkim z braku własnej wrażliwości o takim silnym natężeniu... Dużą role w zrozumieniu wrażliwości odgrywa poziom na jakim znajduje się dany człowiek w chwili obecnej... Dlaczego nie rozumiemy tych bardzo wrażliwych istot...? Wszak niosą ze sobą takie pozytywne uczucia jak miłość, empatie, miłosierdzie i wsparcie. Przecież to dzięki nim zaznajemy wsparcia w niedoli. To dzięki nim doświadczamy opieki w chorobowej lub starczej niemocy. To oni dają nam miłosierdzie w cierpieniu i to oni utulają nas w cierpieniach z powodu odrzuconej miłości, samotności, głodzie i smutku... Czyż zatem nie należy im się szczególne wsparcie i szeroko rozumiana pomoc... Tak naprawdę nie jeden z nas się nimi wyręcza, bo sam nie potrafi zająć się swoimi niedołężnymi rodzicami i ułomnym dzieckiem... Szanujmy zatem tych wszystkich rozbeczanych wrażliwców, bo za to co za nas robia, im się to tak po prostu od nas należy... a przede wszystkim pamiętajcie, że oni dając innym potrzebującym z siebie wszystko, często sami pragną przytulenia od szczerego serca... często na skutek ludzkiego egoizmu oni nie dostają od innych ludzi niczego oprócz niejednokrotnie sztucznych podziękowań. Ja choć sam jestem wrażliwcem, chylę przed tymi wszystkimi wspaniałymi wrażliwcami własne czoło... i biję przed nimi bardzo głęboki pokłon... Mam dla nich jeszcze bardzo gorące buziaczki i swoje serce...

Dzień 344

2010-02-07T22:31:00.002+01:00

Jest już godzina 22:50. Tak więc zabieram się do napisania dzisiejszego posta. Dzisiajszy dzień obfitował w miłe zdarzenia. Już od rana zabrałem się za smażenie kotletów ze schabu karkowego... Spodziewałem sie wizyty gości więc musiłem być gotowy na ich przyjęcie... Spotkanie przebiegało w miłej atmosferz... a potem pojechaliśmy na dworzec autobusowy... pożegnaliśmy się i powrót do domu... do rzeczywistości... Po miłych gościach zawsze pozostaje wspominanie, rozpamiętywanie i przywoływanie minionego czasu. Takie chwile bardzo wyraźnie pokazują nam kim dla siebie jesteśmy. Miłym towarzystwem, czy niemiłym. Jeśli niemiłym to sprawa jest jasna... gość był, posiedział i dobrze, że już pojechał... ale jeśli jest miłym...? Wtetdy żałujemy, że wizyta była zbyt któtka...że w ogóle zbyt rzadko się widujemy... że nawet nagadać się nie zdążyliśmy. Jakiś czas rozmyślmy... i czekamy na następną wizytę... a ona w zależności od własnych możliwości możwe zdarzyć się za kilka tygodni, miesięcy... czasem nawet lat... Dobranoc

Dzień 343

2010-02-06T21:53:00.002+01:00

Tak...tak, jest już godzina 22:19, a ja siedzę tu i rozpoczynam pisanie sobotniego posta. Dzień zimowy, ale o umiarkowanej pogodzie. Śnieg nie padał, mróz mroził słabo... Wygląda na to, że zbliża się koniec zimy i nadejdzie upragniona wiosna... Dzisiaj zastanawiałem się nad uczuciem samotności. Jak wiele uczuć tak i samotność ma wiele twarzy. To jaka ona jest, zależy od indywidualnych cech danej osoby. Samotność to z mojego punktu widzenia bardziej złożone zagadnienie niżby się wydawać mogło. Jedni żyjąc w cierpieniu i upodleniu w rękach partnera posiadacza, uciekają w samotność... bo w niej znajdują błogi spokój i ukojenie od tyrana. I tacy najczęściej odcinają się całkowicie od kontaktów z nowymi ludźm, a siedzą w swoich norkach boją się nawet nosa wystawić poza cztery ściany. Kieruje nimi lęk przed ponownym wpadnięciem w sidła posiadacza. Inni cierpią w domach swoją samotność z konieczności... Nie mając ani partnera, ani kolegi, czy koleżanki muszą znośić samotność w samotności i z jej powodu ciarpią prawdziwe męki. Są też rodzaje samotności powstałe na skutek nieszczęśliwych zdarzeń... są to nieszczęśliwe wypadki... zdarzenia losowe, czy odejścia śmiertelna na skuteh strasznych chorób... Reasumując można śmiało powiedzieć, że tak czy siak wszystkie rodzaje samotności są cierpieniem... A więc moi mili otwierajmy się na pozytywne uczucia i na pozytywnych ludzi. Starajmy się mimo uprzedzeń nawiązać miłe i uczciwe znajomość... wszak na świecie oprócz tych złych, są dobrzy i wspaniali ludzie...!

Dzień 342

2010-02-05T21:31:00.005+01:00

W tej chwili dochodzi godzina 22:20 a to oznacza, że już piszę piątkowego posta... Muszę Wam powiedzieć, że zabierałem się do pisania posta już godzinę temu, ale tak naprwdę piszę dopiero teraz. A wiecie dlaczego powstała taka zwłoka...? Chyba nie wiecie. Wyjawię zaraz cóż takiego mnie powstrzymało od pierwotnego zamierzenia. Otóż spostrzegłem całkiem przypadkowo, że w twlewizji jest nadawany program o budowie, strukturze i materii wszechświata. Uwielbiam takie programy i dlatego nic nie było tak ważne jak właśnie ten program. Wszystko inne odłożyłem na później i z wielką uwagą obejrzałem ów program. Nie będę wnikał w szczegóły, ale powiem, Wam, że podczas oglądania tego bezmiaru galaktyk zacząłem zastanawiać się nad ludzką chciwością. Nie mogę zrozumieć dlaczego ludzie są tacy chciwi...? Czym jest w porównaniu z tym ogromem wszechświata, gromadzenie nędznych zapasów przez człowieka. Żadna inna żywa istota nie gromadzi bezmyślnie tak dużo dóbr materialnych. Tylko człowiek jako jedyny na ziemi skupia i gromadzi przez całe swoje życie tak wielką ilość przedmiotów, odzieży i jedzenia. Po co mu to wszystko jeśli tego nie zdoła spożytkować... zjeść, ani przerobić na własne potrzeby życiowe. Mimo, że mają tyle zapasów starzeją się i przemijają... Organizmy ich słabną, wyczerpuja się i w końcu nastaje czas umierania... Ja ten stan nazywam stanem przechodzenia w inna postać... tak jak gąsienica przekształca się w pięknego motyla. W naszym przypadku będzie to przemiana w postać energetycznaą... a więc nie materialną... czyli, że to wszystko co gromadzimy za życia, tam gdzie pójdziemy po smierci, nawet psu na budę się nie przyda... a zresztą gdyby się nawet przydało to i tak nikt z nas nic ze soba oprócz energi nie zabierzze... I tu nasuwa się refleksja... nie gromadźmy wszelkich dóbr materialnych... bo nic nam po nich. Natomiast gromadźmy wszelkie formy energii.. Magazynujmy uczucia, które są energią... a szczególnie te pozytywne... przyjaźni, miłości, wsparcia, dobroci, radości, empatii i miłosierdzia... boweim z nich to składać się będziemy i one będą nam potrzebne i niezbędne do życia w nowej formie... a co najważniejsze je wszystkie zabrać ze sobą możemy... natomiast nagromadzonych dóbr niestety NIE!!!!!!

Dzień 341

2010-02-04T21:56:00.003+01:00

Spoglądam na zegarek i widzę godzinę 22:35... czyli nadszedł czas by zabrać się za pisanie posta... Byłem dzisiaj w sklepie... w markecie... i mimo woli spotykałem w nim wielu róznych ludzi. Patrzyłem i podziwiałem róznorodność postaw, tuszy, zachowań, stylu i sposobu bycia. Co za rozmaitość... Dlaczego jedni zachowuja się wyzywająco, a inni spokojnie. Dlaczego jedni bezustannie pchają coś z jedzenia do ust, a inni zadowalają się trzema zdrowymi posiłkami dziennie...? Czy wyzywający styl bycia wśród innych ludzi wynika z chęci zwrócenia na siebie uwagi... czy jest tak dlatego, że w domu nikt nimi się nie interesuje... Dlaczego otyli jedzą nadmiernie... czy dlatego bo byli głodzeni...? A może po prostu ze zwykłego łakomstwa. Myślę, że nawet w łakomstwie powinny być jakieś granice przyzwoitości. Po co tyle jeść i doprowadzać się do nadmiernej tuszy, która nie jest potrzeba... a wręcz przeciwnie, przeszkadza i szakodzi. Mimo to, że rozwala organy wewnątrzne jedzą, jedzą i jedzą. A dlaczego inni się głodzą...? Dlatego, że nie lubią jeść, czy raczej dlatego, że chorobliwie boją sie trochę nabrać ciałka i dlatego, że chcą się przypodobać innym... A co jest z tymi szpanerami... brylerami, którzy robią wszysetko na pokaz! Ubierają ciuchy, których nie lubią, a które podobają się koleżance. Dziwnie chodza kołysząc biodrami na boki choć to nie ich styl! Myślę sobie że to wynika z niskiej wartości swojej osoby... może trochę żeby podnieść swoją wartość, krtórej sami w sobie nie dostrzegają... A może to snobizm!? A może jeszce coś innego...??? Dobranoc

Dzień 340

2010-02-03T22:58:00.003+01:00

W tej chwili jest już godzina 23:00 To znaczy, że jest dość późno... A więc najwyższa pora na środowego posta. Kolejny dzień odwilży... aż boję się pomyśleć co by było na tych pełnych wody jezdniach, gdyby tak nagle powróciły silne mrozy... mam nadzieję, że tak nie będzie bo mnogość stłuczek sparaliżuje swobodny przejazd w całym mieście. A teraz zamieszczę ostatnie już zwrotki "Niedzielnego kierowcy... Oto one:

Coś pod nosem pomrukuje,
Na przechodniów wykrzykuje,
Z baranami wszystkich miesza,
Ale siebie sam rozgrzesza.

Nie zważając na rowery,
Zrobił w rynku rundy cztery,
Potem spłoszył dwa łabędzie
I nie wiedząc co to będzie,

Tnie zakręty, łamie znaki,
A choć szofer byle jaki,
Ma licencję, zamęt sieje
I policji w twarz się śmieje.

Bogdan Chmielewski
Warszawa dn. 03.02.2009r.

Dzień 339

2010-02-02T19:05:00.003+01:00

Mamy godzinę 19:15 mimo, że jest dość wcześnie zabieram się za pisanie wtorkowego posta. Jestem jakiś zmęczony. Nic specjalnie trudnego nie robiłem, a mimo to jestem sflaczały jakby ktoś ze mnie powietrze wypuścił. Nie wiem o co chodzi... chociaż domyślam sie, że może chodzić o stres... o komfort psychioczny, którego pozbawiłem się na własne życzenie będąc jeszcze w pracy... a może zaczyna się jakieś przesilenie pogodowe, które w połączeniu z dyskomfortem psychicznym dało mi właśnie taki nastrój... Mam nadzieję, że szybko cholera mi minie i będe jutro latał jak fryga. A teraz zamieszczę kolejną zwrotki "Niedzielnego kierowcy"... oto one:

Pali motor, pedał wdusza,
Dwójkę wrzuca, w końcu rusza.
W biegu drzwi zamyka z trzaskiem
I wyrusza w drogę z wrzaskiem.

Sprzęgło trzyma, gaz dodaje,
Motor ryczy, bryczka staje.
Szofer gapi się zdziwiony,
Nawet trochę przestraszony.

Potem szybko sprzęgło puścił
I tym samym silnik zdusił.
Gość zdziwiony co niemiara,
Motor kręci trara, rara, rara.

Gdy zaskoczył, dodał gazu
I wystrzelił w przód od razu.
Pędzi jezdnią aż trzydzieści,
Ledwo się w zakrętach mieści.

Dzień 338

2010-02-01T21:49:00.002+01:00

W tej chwili jest godzina 22:00 a więc jestem już przy klawiaturze i piszę poniedziałkowego posta. Zima nie ma zamiaru spuścić ze swej mocy. Co prawda mrozu srogiego nie ma, ale za to śnieg sypie jak zwariowany... Na trawnikach leży go już pół metrowa warstawa. Zastanawiałem się nad tym ile w tym leżącym śniegu jest zmagazynowanej wody...!? Myślę, że niewyobrażalne ilości... i gdyby tak w tej chwili momentalnie stopniały... na pewno była by niesamowita powódź. Dzisiaj zakończę temat tym śnieżnym akcentem i tylko powiem Wam jeszcze, że zaraz dołączę kilka zwrotek wiersza, którego dawno już tutaj nie prezentowałem... Oto i one:

Niedzielny kierowca

Na parkingu w pewnym mieście,
Samochodów stało z dwieście.
Każdy piękny, lustrem lśniący,
Wewnątrz czysty i błyszczący.

Większość z nich nie używana,
Zamiast jeździć, wozić pana,
Stoi w słońcu, blachy grzeje,
I od środka już rdzewieje.

Dnia każdego woski bierze,
Tak jak pokojowe zwierze.
Jest pieszczone, jest głaskane,
I po wierzchu szczotkowane.

Gdy w tygodniu jest niedziela,
Chętka bierze właściciela,
Łypiąc z byka na sąsiada,
Klucz wyjmuje, w auto wsiada,

Dzień 337

2010-01-31T18:03:00.003+01:00

Tak czy siak... czy tego chcemy czy nie...jest godzina 18:25 a ja już piszę swojego codziennego posta. Dzisiaj po prawie całym dniu spędzonym w sklepie przy obowiązkowym remanecie, nareszcie znalazłem chwilkę wytchnienia. Wielogodzinne łażenie wczoraj i dzisiaj od półki do do półki i zliczanie co do jednej śrubki zesłabiło mnie bardzo skutecznie.... ale nie przeszkodziło mi myśleć o temacie do posta. Siedząc chwilkę bezczynnie zastanawiałem się nad uczuciem tęsknoty. Czym właściwie jest tęsknota... co to takiego co spędza nam sen z powiek i każe biegnąć własnym myślom w kierunku obiektu utęsknienia. Tak naprawdę tęsknota na ogół dotyczy innego człowieka. Ukochanej... ukochanego, czy bliskiej rodziny, brata, siostry, ojca, matki... Czy to jest przywiązanie, czy oczekiwanie, a może odczucie jedności duchowej...? A może chęć posiadania na zawsze i na własność? Za czym tak naprawdę tęsknimu. Za dobrem tego kogoś, za uprzejmością, za czynami które wykonuje ten ktoś na naszą rzecz... a może za upominkami, które nam daje...? A może za jego serce, mądrością, inteligencją, może milczeniem, spokój, i umiejętnościa słuchania...? Za pocałunkami, pieszczotą, a może agresją i twardym chrakterem...? Co by tu jeszcze nie wymienić i tak nie da się jasno określić jak to się dzieje, że do jednych tęsknimy jak szaleńcy, a do innych tylko trochę... A może tęsknota jest pierwszym schodkiem miłości... której jeszcze nie rozumiemy. A czy może być tęsknota spontaniczna i zdrowa...? Myślę sobie, że tak. Może taka być... a właściwiwe taka być powinna... Musi tylko spełniać jeden warunek...! Musi być bezinteresowan i nie mieć żadnych oczekiwań. Ot tak zwyczajnie tęsknimy i cieszymy się tym, że mamy taki obiekt do tęsknoty...! Pozdrawiam cieplutko Wszystkich Czytaczy...

Dzień 336

2010-01-30T22:41:00.003+01:00

Jest w tej chwili godzina 23:00 a ja tradycyjnie już zabieram się za mojego posta.
Mam słuchawki na uszach i słucham mojej pięknej i nie ziemskiej muzyki... Czuję mrowienie na karku bo "December elegy" zespołu Tristania unosi mnie w inny wymiar. Przy niej wprowadzam się w trans medytacyjny i doznaję różnych wizji... czasem tego co dzieje się daleko ode mnie... w tym samym czasie... a czasem doznaję wizji z przyszłości...! One pokazują mi co będzie z daną osobą lub ze mną... Unikam tych wizji, ale czasem pojawiają się poza moja wolą. Jeśli mówią o miłych sprawach i szczęściu jestem wesoły i zadowolony... ale gdy dotyczą nieprzewidzianego końca jakiegoś fragmentu naszego życia... wtedy jestan smutny, zmartwiony i boję się... Wtedy najczęściej poddaję je w wątpliwość i zakładam, że coś źle zobaczyłem... Uspokajam się dopiero, gdy już się zmaterializują... w taki sam sposób jak je widziałem...
Wyobraźcie sobie, ze po wczorajszym poście zmaterializowały się moje życzenia... Otóż szedłem dzisiaj dwa razy do sklepu i dwa tazy wracałem z niego do domu. Powiecie i co w tym takiego nadzwyczajnego... ano mijani po drodze ludzie ustępowali sobie wzajemnie przejścia na zaśnieżonym chodniku...! A żaden ze stojących na poboczu samochodów nie tarasował wąskiego przejścia. Nie mogłem się nadziwić, że tak jest. Ja wiem...! Można powiedzieć i tak wielu z Was powie: "To czysty zbieg wydarzeń". No pewnie, że można tak powiedzieć... ale czy to nie fantastyczne doznanie po pełym goryczy poście... Niech sobie będzie i czysty przypadek! Fakt pozostaje faktem - doświadczyłem wielkiej przyjemności od mijających mnie ludzi i chcociaż oni mnie nie usłyszą i nie przeczytają, chociaż kto wie...? Dzięki Wam wielkie... Czasem tak mało trzeba nam do szczęscia...

Dzień 335

2010-01-29T19:21:00.003+01:00

Mamy godzinę 19:40. A to znaczy, że jestem już tutaj i piszę dzisiejszego posta. Od rana prawie wiosenna odwilż. Na termometrze zewnętrznym temperatura podniosła się do 0 stopni. Śnieg co prawda nie stopniał, ale mocno zmienił konsystencje i stał się mokry i ciężki, a to spowodowało, że buty błyskawicznie przemokły na moich stopach... Dzisiaj rozmyślałem nad zjawiskiem nagminnej nieuprzejmości panującej wśród ludzi i na drogach publicznych. Dlaczego jesteśmy ciągle rozdrażnieni... niezadowoleni. Dlaczego bezustannie narzkamy na wszystko i wszystkich bez wyjątku. Warczymy na siebi jak wściekłe psy i mamy w głebokim poważaniu bliźniego. Nie ważne czy mamy rację, czy jej nie mamy... ważne by lepiej się rozpychać, głośniej warczeć i pyszczyć na każdego kogo spotykamy na swojej drodze. Dlaczego jesteśmy tacy nieuprzejmi dla siebie. Najczęściej widać to na drogach. Według naszego kodeksu drogowego obowiązuje w naszym kraju ruch prawostronny, a większość ludzi idzie po chodniku jak im wygodnie. Nie zważa na idącego z przeciwka przechodnia... nie usunie się choćby na 15 cm w bok i tym samym nie umożliwi swobodnego wyminięcia się na chodniku. Bezpardonowo potrąca słabego dziadka, a babcię starowinę wyzywa od k...y, albo swoją arogancją i nieustępliwą postawą zmusza szczególnie słabszych od siebie ludzi do wchodzenia w głębokie zaspy śniegu. Jakby tego było mało teraz panuje epidemia parkujacych na chodnikach byle jak i jak bądź samochodów. A przepis mówi o 1,5 metrowym przejściu dla pieszych zagwarantowanym przez przepisy o ruchu drogowym... Gdzie jest Straż Miejska...? Przecież na nowalijki i szczypiorek, który sprzedają babcie z własnych ogródków jeszcze nie pora... więc czynność łapania staruszek mają z głowy... Mimo to nie widać ich tam gdzie są jak najbardziej potrzebni... Bierzcie się Panowie Strażnicy Miejscy do roboty do jakiej was powołano! Ukróćcie samowolę łamiących przepis za przepisem, rozbrykanych i wściekłych nawet na siebie kierowców samochodów osobowych... Dość arogancji, nieuprzejmości, podłości i wulgaryzmów, nie tylko w miejscach publicznych, a także i w zaciszach wszystkich domów! Ja mam tego dość i stanowczo protestuję przeciw takiej chmskiej postawie naszych rodaków...!!! STOP nieuprzejmości, STOP tyrani drogowej, STOP agresji...!